DIDI SANZAYA__CERITA BUHAN SAMARINDA

Rabu, 08 Mei 2013

SALAH SANGKA


MAIN - ni ngaran asal sambat panulis haja, maaf bila kabalujuran sama - hanyar haja tamat sakulah. Main ni sabujurannya temasuk urang ada di kampungnya. Mun inya handak manaruskan kuliah kawa haja, tapi si Main kada handak. Alasannya kada handak mariputkan kawitannya gasan mambiyai. Alasan lainnya, Main handak bacari gawian, biar kawa balakas malamar hodengannya.
Saban hari Main manukar kuran, gasan mancari iklan atau panguman luwungan gawian. Banyak haja pang luwungan gawian, cuma Main kada mamanuhi pasaratan. Rata-rata nang dicari tamatan kuliah nang bagalar S1. Sampai akhirnya Main malihat ada luwungan nang mancari tamatan sakulah SMA haja.
Belaluan ai Main manulis surat lamaran. Dua hari limbah manulis, Main langsung dikiyau gasan wawancara. Limbah itu nang mahubungi Main jua maminta inya datang pakai pesyaratan, Main harus babaju putih wan salawar hirang.
Hari nang ditantuakan, Main badadas tulak ke alamat nang ada di kuran. Main membawa tas, nang baisi barakas wan surat manyurat ampunnya.
"Siapa tahu haja ada barakas lain nang diperlukan. Dari pada babulak balik kaina, manding unda bawa haja. Kada barat jua," Main basuara saurangan.
Di tangah jalan, Main betamu wan kekawalannya. "Ai In ikam sudah begawi kah? Nyaman leh jadi salis. Barang apa haja nang ikam jual In," kawalnya bengaran Utuh menagur.
Mandangar nang kaya itu Main tanganga dapatnya. "Cah...siapa nang jadi salis. Unda ni hanyar handak malamar gawian. Pakai baju putih salawar hirang ni memang syarat haja," jawab Main.
Tedengar kaya itu tanjal ai kekawalannya manawakan. "Maaf haja lah wal. Sualnya nang kaya itu biasanya bubuhan salis pang," jar kawalnya jua manyahut

Tidak ada komentar:

Posting Komentar