Galuh ini kesahnya kada suah tahu kayak apa kota amun tangah malam. Makanya inya handak banar umpat kekawalannya bekeliling.
“Rami Luh ai, coba ikam sesekali umpat,” jar kekawalannya di kampung.
Makanya Galuh bingung banar handak umpat kekawalannya. Soalnya inya gaer ketahuan abahnya, nang biasa guring di muka tipi. Tapi malam itu Galuh nekat banar handak umpat kekawalannya. Ia sudah bejanjian, pas jam 12 malam handak keluar.
“Bubuhan ikam hadangi unda di muka gang lah. Unda kena keluar begagamatan supaya abah unda kada tahu. Pokoknya bubuhan ikam hadangi haja unda,” jar Galuh.
Pas sudah parak jam 12, Galuh begegemetan keluar tumatan kamarnya. Inya melihat abahnya guring pina nyaman di hadapan tipi.
“Mudahan haja abah unda kada tebangun. Unda langsung mencincing bukah amun sudah muka lawang,” jar Galuh dalam hati.
Supaya kada kedangaran, Galuh mehirit batisnya. Galuh kada ingat, amun di batisnya itu ada galang nang kawa bebunyi amun bejalan. Pas sudah melewati abahnya guring, Galuh kada sabar lagi handak bukah. Inya langsung melangkah supaya tambah lakas. Tapi hanya dua langkah, galang batisnya bebunyi. Abahnya nang guring tenganga, tekelipik mendangar galang batis Galuh sing nyaringan.
“Ikam handak kemana betetangah malam ini. Ayo ikam masuk ke kamar,” jar abahnya sarik.
“Anu Bah ai, ulun handak menungkar gado-gado,” jar Galuh bedusta.
“Mengeramput jua ikam, di mana malam-malam ada nang bejualan gado-gado. Sana masuk kamar, atau ikam kuhimpat pada sunduk lawang,” jar abahnya, nang langsung meolah Galuh bukah sing lajuan ke kamar
Tidak ada komentar:
Posting Komentar