DIDI SANZAYA__CERITA BUHAN SAMARINDA

Jumat, 28 Juni 2013

DI TANGKAP BINI


IDRAK - maaf bila sama, ngini asal karang haja - paling katuju manuntun urang main bal. Tapi Idrak kada bisa main bal. Nang bauah Idrak katuju manuntun main bal, inya kawa manuntun sambil membawa pacarnya. Padahal sabujurannya Idrak ni sudah baisi bini bangaran Diyang Latat - ni jua ngaran asal haja.
Harian itu di kota wadah Idrak begana tim main bal kesayangannya main. Ngaran tim main bal ganal wan terkenal, tim main bal Idrak bila main disiarkan. Idrak nang kaya biasanya manuntun pulang. Kada sepengatahuan bininya, Idrak bacuntan membawa pacarnya.
“Aman haja pang biar unda membawa pacar. Soalnya kada mungkin jua bini unda tahu. Soalnya nang manuntun main bal urangnya ribuan,” dalam hati Idrak.
Supaya kada talihat kaluarganya nang kabalujuran manuntun, Idrak mamilih duduk di bangku panuntun paling atas wan banyak urangnya. Jadi biar diitihi kada talihat jalas jua.
Bengaran rihatan asyik, sambil manuntun main bal Idrak wan pacarnya sambil bamasraan. Sekali-sekali Idrak maingkuti tangan pacarnya, pacarnya bengaran Vira Lamak membalas sambil baupang di bahu Idrak. Pokoknya kelakuan Idrak nang sudah baanak ampat ikung nang kaya kakanakan nang bapacaran tu pang.
Sialnya, kada sadar tukang kamira meambil gambar Idrak. Muha Idrak wan Vira disurut kamira. Nang baulah cilaka, sekalinya Diyang manuntun siaran langsung tumatan rumah.
“Ma…tu nah abah ada di TV manuntun main bal. Sidin asyik baikupan wan babini anum,” sambat anaknya.
Mendengar nang kaya itu bedadas ai Diyang maitihi ka TV. “Bah lah pintar banar badusta manuntun main bal. sekalinya bapacaran haja gawian. Tunggu haja mun bulik kaina, unda kacak tu pang,” Diyang menyarik-nyarik.
Bujur jua, hanyar Idrak bulik. Di muhara lawang Diyang mahadang wan sasapu di tangan. Malihat Idrak datang, langsung ai Diyang manyasah handak mahambat.
“Apa salah unda handak dipukul,” Idrak batakun.
Mendengar nang kaya itu, Diyang menjawab. “Salah piyan bapacaran di TV. Sarumahan kami malihat piyan wan babini lain,” jawab Diyang sambil mahamuk.
Mendengar kaya itu tarus haja Idrak bukah menyelamatkan diri. Habis urang higa rumahnya malihat samunyaan Idrak disasah Diyang

Senin, 17 Juni 2013

BATRAI HABIS



DI kampung wadah Amat - ngini ngaran karangan panulis haja - badiam, HP masih barang langka. Soalnya kampung Amat ni jauh banar tumatan kota. Makanya kada hiran mun inya Amat nang hahanyaran baisi HP kada paham manggunakannya.
Apalagi HP ampun Amat tu babahasa Inggris. Katuhukan dipakai, HP nang balum ganap sahari ditukar habis. Amat mamakai HP kada inya gasan manalipun pang, tapi gasan mandangarkan musik. Soalnya kabujuran HP ampun Amat ni kawa dipakai mandangarkan lagu.
Babaya batrai habis, pina kipuh sorangan ai Amat. Kasana ka mari Amat batakun, nang kaya apa cara mahidupkan HP ampunnya. Kawalnya nang tahu kalau batrai HP Amat habis, memadahi supaya Amat lakasi maisi ulang batrai HP.
Mendengar nangk kaya itu badadas ai Amat tulak ke warung. Tunggal bijian warung didatangi Amat, tapi kada ada nang bajual batrai HP. Pokoknya tumatan hulu sampai ka hilir warung didatangi Amat, tapi tatap haja kada ditamui Amat batrai nang dicari.
Sampai akhirnya Amat betamu wan Idrak, nang limbah babilanja di warung. “Apa ikam cari wal, pina sibuk banar,” Idrak memadahi.
Lawan muha sadih Amat menjawab, “Unda bingung wal ai, samunyaan batrai nang dijual di warung unda cubai kada mau jua HP hanyar unda hidup. Bingung jua unda dapatnya,” sambat Amat.
Mendengar nang kaya itu, tanjal Idrak tatawa. “Bah ikam ni nang bujur haja. Batrai gasan lampu senter ikam pasang di HP, ya kada muat lah. Amun inya HP tu, batrainya disesuaikan lawan keandakannya jua wal ai,” jar Idrak.
Mendengar kaya itu, sambil bagaruk kapala Utuh menjawab. “Jiah…kaya itu leh. Unda kada paham. Unda maka takuliling warung dicari kada jua batamu,” Utuh bamamai sauranga
n.

TERIMA KASIH AJA



NANG ngarannya memakai tenaga urang tu, bujurnya dihargai. Lainnya kaya diulah Julak Amat ---ngaran asal sambat nang meulah---. Saking sekeknya urang tuha sikung ni, sampai meolah Ujang - ngaran ni jua asal sambat nang meulah---, sampai sarik. Nah kesahnya bemula hari tu Julak Amat nang kada lain julaknya Ujang, menukar batu padas gasan pondasi. Mulanya Julak Amat menggawi surang, tapi sidin sekalinya keuyuhan memindahakan surang.
Jinguk kanan kiri, Julak Amat melihat Ujang. Lalu haja Ujang dikiau. Kesahnya Julak Amat membari gawian gasan Ujang.
Singkat kesah, Amat nang awalnya dijanji kena dibawai membantas habis menolongi meangkat batu, membantu Julak Amat. Apalagi kekanak sikung ni kasihan jua lawan Julak Amat, nang bujur kada ada nang handak membantui sidin ni beangkatan batu.
Habis semuaan batu dipindah, Julak Amat hilang bedulu lalu haja keluar pada rumah sambil memingkut parut.
"Sudah kah Jang?," takun Julak Amat.
"Sudah julak beres," sambat Ujang.
"Ya dah, bulik sudah. Makasih lah," sambat Julak Amat.
"Ke warung mana julak. Ujarnya handak membawai ulun membantas," ujar Ujang.
"Bah, isuk-isuk haja gin. Julak uyuh," pandir Julak Amat, nang lalu masuk ke rumah.
Tahu janji Julak Amat kada ada nang ditepati, Ujang lalu haja membulikakan berataan batu nang ditumpuk tu. Imbah tuntung, Ujang membulikakan batu tu, Julak Amat keluar.
"Bah Jang, napa ikam bulikakan batunya," takun Julak Amat.
"Biar haja, itu pang terima kasih haja," sambat Ujang nang bejalan kada tahu-tahu muha.
"Dasar keponakan kurang ajar ikam ni. Maka dibulikakan semuaan," sarik Julak Amat, nang merasa memindahkan setengahnya batu tu

Rabu, 12 Juni 2013

BELURUS RAMBUT



ASAL ada duit, wayah ini gampang haja pang bila handak baaksi. Nang kaya si Vivir - jangan sarik lah bila kabujuran sama, ngini ngaran asal karang panulis -, nang hahanyaran haja badiam di kota. Vivir bagana di kota selawasan inya kuliah haja.
Malihat kakawalannya pina rancak ke salon, handak ai jua Vivir ke salon. Kabalujuran jua Vivir ni rancak banar dapat kiriman duit tumatan kuwitannya di kampung. Urang tuha Vivir di kampung dasar tabilang urang saraba ada. Apalagi Vivir anak tunggal. Apa haja kahandak Vivir pasti dituruti.
“Rambut unda ni kariting kalo, kawa lah unda luruskan. Soalnya unda mandangar kisah kakawalan lain, di salon tu ada ubat gasan maluruskan rambut,” Vivir memadahi Diyang.
Mendengar Vivir handak ke salon, arai ai Diyang. Limbah jam pelajaran kuliah habis, Diyang langsung haja membawa Vivir ke salon langganannya. Sampai di salon, limbah dijelaskan wan penjaga salon, langsung haja rambut Vivir mulai digawi.
Sakitar satangah jam haja, rambut Vivir nang awalnya bakiluk-kiluk jadi baik. Ibaratnya kutu haja dilapas sasat, sudah jadi lurus. Asa katuju banar Vivir malihat rambutnya nang lurus.
“Nah, kaya ini kahandak unda. Maunya rambut unda lurus kaya ini, biar batambah bungas jua,” Vivir basuara saurangan.
Isuknya Vivir tulak ke kampus pina basamangat banar. “Cah…pasti takjub tu pang bubuhan lalakian malihat unda. Soalnya unda pasti batambah bungas amun rambut nang model kaya ini,” sambat Vivir pulang.
Akhirnya pas sampai di kampus, dasar bujur talihat bubuhan kekawalan Vivir nang lalakian takajut pas malihat inya. “Napa bubuhan ikam pina cangang. Bingung kah malihat rambut unda ada parubahan,” Vivir manakuni.
Kada tahu-tahu kawalnya nang lalaki menjawab,” Hiih…jangan sarik lah, unda bingung malihat napa model rambut ikam nang kaya singa,” jawab kawal lalaki Vivir.
Mendengar nang kaya itu Vivir langsung haja marangut, sambil bemamai saurangan.

SPESIALIS URANG GILA



Kada penjahat haja nang digawi lawan polisi, urang nang kada waras alias gila jua jadi gawian polisi, nang kaya kesahnya polisi sikung ni kiau haja Amat (ngaran asal sambat nang menulis, kalaunya kebujuran sama, maapkan ai).
Setiap tugas ada haja laporan aneh nang didapat Amat. Nang rancak tu laporan urang nang gila. Saban hari setiap tugas pasti ada haja laporan urang soal urang gila.
Kebujuran, hari tu Amat nang perai, lagi nyaman banar guring di rumah. Amat nang semalam tuh himung meurusi laporan urang gila sing banyakan, telihat pina uyuh banar.
Kada ada nang wani menagur Amat waktu inya guring. Anak lawan bini Amat jua kada wani menggarak Amat. Pas Amat memicak, di wadah begawinya tu dapat pulang laporan urang gila nang lepas di kampung urang.
Ngarannya ada urang nang lapor, polisi nang bejaga lalu haja mendatangi kampung nang ujarnya ada urang gila mehamuk.
Biar kata hibak polisi nang datang, tapi kada jua ada nang kawa meusir urang gila. Kawal Amat, lalu beinisiatif meneleponi Amat.
"Halo," sambat Amat, nang hanyar bangun guring.
"Uy, lakasi, minta bantuan ke sini," sambat polisi lain meneleponi Amat.
Kada pakai banyak kesah, Amat nang tepanggil jiwa polisinya, lalu haja tulak ke wadahnya begawi. Sampai pada kantor, Amat betakun lawan nang bejaga.
"Mana bubuhannya?" takun Amat.
"Di sana nah. Masuk ke gang tu," tunjuk nang bejaga, nang jua menyambat salah satu ngaran jalan.
Handap kesah, Amat lalu datang ke kampung. Pas sampai, nang dilihat Amat, kekawalannya berataan tu cuma bedudukan haja.
"Mana musuhnya?" takun Amat himung.
"Tu nah," sambat polisi nang lain.
"Bah lah, urang gila haja bubuhan ikam mengiyau unda," sarik Amat.
"Kadanya ikam nang bisi julukan spesialis urang gila," hulut kawalnya.

IWAK KARING


VIRA LAMAK (maaf haja bila sama, ngini ngaran karangan panulis haja) cangkal banar tulak ke urang baaruhan. Soalnya Vira nang kuliah wan bagana di kos, kawa maimit duit bila ada urang baaruhan.
Nah, hari itu pas hanyar bulik kuliah. Vira digamit kawalnya bengaran Utuh Tuing (ngini gin ngaran inca-incaan haja). “Ikam handak ke mana Vir. Kita tulakan ke wadah Diyang haja, inya baaruhan ini,” Utuh memadahi.
Dalam hati Vira pas banar. Kabalujuran rihatan jam makan siang, ada nang membawai inya ke urang baaruhan. Kawa makan gratis pulang. Sampai di wadah Diyang, limbah basalaman wan Diyang bedadas ai Vira maambil pamakan.
Kabalujuran Diyang menjamu tamu nang datang wan makanan prasmanan, jadi tinggal pilih pemasak sesuai kahandak. Limbah mahibaki piringnya, badadas ai Vira maambil tisu. Limbah itu Vira maambil iwak karing saluang nang sudah dihaluskan wan diolah model karupuk.
“Bah ngalih cari iwak karing kaya ini. Rasanya nyaman pada daging wan ayam. Maka tahan lawas ini,” dalam hati Vira.
Iwak karing dibungkus tisu balaluan dibuat Vira ke dalam tas. Limbah talah makan, sabujurannya Vira handak langsung bulik. Cuma kada nyaman wan Diyang. Jadi bapura-pura ai Vira mandatangi Diyang. Bakisahan ai Vira wan Diyang, sedangkan tasnya nang hibak wan iwak karing diandak di higa inya duduk.
Kenapa rihatan Vira asyik bekesah, tasnya tabuka. Waktu itu datang kucing paliharaan Diyang. Pina sibuk kucing babubungkar tas Vira. Bahamburan ai akhirnya iwak karing tumatan dalam tas.
“Jiah…tabungkar am. Ada kawal nang banyak membawa bulik iwak karing gasan membarakat. Tapi sayang tadahulu kucing mambungkar isi tas,” Utuh mahuluti Vira.
Mendengar nang kaya itu supan ai Vira. Dalam hatinya Vira, sudah kada jadi mambarakat iwak karing maka tasupani pulang wan Diyang. Kada itu haja, samunyaan undangan nang datang malihat.
“Bah…asa jara unda mun kaya ini. Hasilnya kada dapat malah supannya nang ganal,” jar Vira sambil bagaruk kepala manahani supan.

SEPATU BOT



SUDAH biasa mun kakanak lalaki katuju main bal. Tapi lain kaya Ihim--- maaf ngini ngaran asa maka karang panulis--- malah kada bisa main bal. Tapi mun urusan main bal, si Ihim ni paiyanya tu pang manahu.
Sudah babarapa hari ini di kampung Ihim badiam haur hujan haja. Cuaca nang haur hujan ni, rupanya dicari banar wan kekawalan Ihim, soalnya kawa baudak licak sambil main bal.
“Him, dimapa ikam ni. Ikam ni lalaki kah, bincung kah atau babinian. Napa kami rami saban kamarian bakumpul main bal ikam kada suah umpat. Maka ujar bubuhannya ikam pintar bakumantar soal main bal,” Utuh manyuarai Ihim.
Kada hiran-hiran ai Ihim disuarai Utuh kaya itu. Babaya Utuh bajauh, hanyar Ihim marispun. “Hiih jua lah, selawasan ini unda dasar kada bisa umpat bubuhannya main bal. Kamarian ni unda handak umpat main bal haja sudah,” Ihim basuara dalam hati.
Kabalujuran kamarian itu hujan daras. Badadas ai Ihim basiap main bal. samunyaan disiapkan Ihim. Babaya sudah siap Ihim langsung haja manuju ke lapangan.
Cangang kekawalannya malihat Ihim datang mamakai baju main bal langkap.
“Nah, kaya itu hanyar lalaki wal ai. Sakali-sakali lah ikam umpat kami main bal,” Utuh managur.
Tapi hanyar haja Ihim handak masuk ke lapangan, tanjal bubuhan kekawalannya tetawaan. “Bah ikam ni bujur-bujur lah wal. Ikam sangka handak ka padang banih kah?, masa main bal pakai sapatu bot,” Utuh managur pulang.
Kada tahu-tahu Ihim menjawab, “Dari pada licak, baik unda pakai sapatu bot. Kaina ngalih membasuh batis wal ai. Dimapa lapangan mun hibak balumpur kaya ini,” Ihim menyahuti.
Kada ada lagi nang basuara mendengar jawaban Ihim. Selawasan ini memang kalo ke padang banihnya, supaya batisnya jangan licak Ihim memakai sapatu bot nang tingginya sampai kalintuhut.

Jumat, 07 Juni 2013

MALING JUJUR



NANG ngarannya panjahat sebujurnya kawa meulah urang gaer  wan mewaluh amunnya tetangkap polisi. Tapi lain wan Ujang -ngaran sekehandak nang menulis -, panjahat nang hanyar ditangkap polisi gara-gara menyuntan ayam ampun tetangga.
Nah waktu diperiksa wan polisi, Ujang nang mulanya beniat handak mewaluhi polisi, tebalik beucap jujur. Kesahnya bemula hari tu polisi menangkap Ujang. Ngarannya polisi, pasti pang interogasinya panjang banar. Ujang ditakoni dimana haja inya suah menyuntan. Wan muha pina mesti, Ujang menyambat kada suah bebuat jahat di wadah lain.
"Kada mungkin ikam kada suah menyuntan di wadah lain," sambat polisi.
"Bujur pak ai, hanyar ni haja ulun menyuntan ayam," jar Ujang mewaluh.
"Nah, amun ikam kada suah menyuntan ayam wadah lain, apa nang suah ikam cuntan di wadah nang lain itu," takun polisi pura-pura bungul menakoni.
"Kada pak ai, kada suah ulun menyuntan ayam di wadah lain. Kalo hape nah suah. Itu jua ulun meambilkan nang ditunjuk kawal haja," sambat Ujang.
"Nang lain," pagat polisi.
"Kada ada lagi pak ai, hape tu ja. Ada sepuluh haja," ujar Ujang nang lalu sadar lawan pandirannya.
Mendangar kayak itu, polisi kada banyak takun lagi sudah.
Ujang langsung haja dihirit masuk dalam sel.
“Ikam ini handak mewaluhi polisi. Jadi maaf hajalah amun ikam bisa belawas dalam sel. Sudah menyuntan banyak, handak membunguli polisi pulang,” jar polisi tadi sarik

Kamis, 06 Juni 2013

SUARA BURUNG



DI kampung wadah Hagus Tatul – ni ngaran asa maka sambat panulis haja - badiam, rihatan ada lumba burung. Tumatan baharatan bulu sampai ka bamarduan suara, ada lumbanya.
Hagus nang baisi burung handak jua umpat lumba.
Di wadah lumba Hagus batamu wan kawal lawanya bengaran Idan Hau-hau---ni gin marga ngaran karangan haja--- nang jua umpat lumba.
Ngaran lawas kada betamu, rami ai Hagus wan Idan bakisahan. "Nah Gus kabalujuran unda ni handak mancari burung parkutut nang kawa basuara malam-malam. Siapa tahu ikam ada kenalan nang baisi, bila inya ada, kawal unda nang sugih handak menukari wan harga larang," Idan membuka pandir.
Mendengar nang kaya itu, tuhuk ai Hagus maingat-ingat siapa tahu ada kekawalannya nang baisi burung kayak dicari Idan. Akhirnya saminggu bajalan, datang ai Hagus ke wadah Idan membawa dua burung. Hagus senghaja datang malam, soalnya inya handak manunjukkan kalau burung nang dibawanya mau basuara malam.
"Dan ni nah burung pakutut nang ikam cari. Burungnya mau besuara malam. Ngalih banar unda mancari. Takuliling kampung unda mencari, hanyar dapat nah," Hagus memadahi.
Bengaran penasaran, belaluan ai Idan mancubai burung ampun Hagus. Babaya panutup kurungannya dibuka, tadangar suara burung parkutut nang sepasang itu besahut-sahutan babunyi.
Pina mardu banar pang suaranya. "Nang kaya apa Dan, harat kaluku suaranya. Ngalih cacariannya ni wal ai. 1.000 burung belum tantu ada nang mau besuara malam kaya ini," Hagus besuara.
Mendengar kaya itu Idan kada sing suaraan. Badiam haja inya mendengar Hagus basuara, sambil mandangar suara burung parkutut.
"Dimapa Dan, harat kalo suaranya," Hagus memadahi.
Tapi tatap haja Idan kada basuara. Akhirnya sambil baunggut Idan basuara, "Nang unda cari lain kaya ini. Nang unda cari burung nang mau basuara kaya ini...malam...malam... Kan ikam sudah unda padahi, unda mancari burung nang mau basuara malam. Amun hakun babunyi malam kaya ini ampun unda gin mau," jawab Idan.
Mendengar nang kaya itu jawaban Idan, kada kawa basuara lagi Hagus. "Nah am, tapakalah unda," jar Hagus

KADA BEPICIKAN



HAPE kekanakan wayah ini harat-harat pang. Amun dulu masih bepicik-picik, wayah ini ada nang dijapai haja sudah bisa gasan menelpon wan SMS.  Ini nang meolah Amat – ngarannya asal nang menulis haja – supan sorang. Setiap ada telepon wan SMS nang masuk, Amat bisa supan surangan handak mengeluarkan hapenya. Nah merasa hape ampunnya ketinggalan zaman, Amat lalu haja meminta wan kuitannya ditukarkan hape hanyar nang kada perlu lagi dipicik-picik.
Ngarannya kada tahu wan hape nang dihandak anaknya, kuitan Amat nang tulak nukar hape di toko takajut, pas melihat hape nang dipesan wan Amat. Kaya apa kada takajut, kuitan Amat nang kada tahu model hape, bingung sorang mencari picikan hape tu.
Nah kesahnya tu bemula, beisukan kuitan Amat nang kada ada gawian tulak ke toko nang bejual hape. Tahu haja maksudnya, kuitan Amat ni handak menukarkan hape nang dihandak Amat.
Sampai di toko hape, kuitan Amat lalu menyambat merek hape nang dipesan Amat. Urang nang menjaga toko lalu haja meambilkan hape itu.
"Kawa lihat isinyalah?," takun kuitan Amat.
"Kawa pak ai. Tapi amunnya ulun buka segel ni, artinya harus nukar," sambat nang menjaga toko.
"Unda tukar, kada usah gaer ikam," sambat kuitan Amat.
Nah, mendangar ujar kuitan Amat, penjaga toko lalu haja membuka kotak wan melihatkan hape tu.
"Bah, hape macam apa ni. Mana picikannya," sarik kuitan Amat, nang himung melihat hape layar berataan.
"Ini kada bepicikan pak ai. Ini hape dijapai haja sudah bisa dipakai," sambat nang jaga toko.
"Owww, mintukah. Unda kira kada bepicikan," jar kuitan Amat, nang supan dilihati urang

KENA OMELAN



IDRAK - maaf haja ngini lain ngaran bujur lah - baisi oto. Ibaratnya oto nang ada wan Idrak ni nang kaya buah si malakama. Dipakai rancak rusak wan ganal biaya mambaiki, handak dijual kada payu.
Kamumunyakan manyandang, Idrak tapikir handak manjual oto kaluaran produksi tahun 1980-an. Ditawarkan ke sana-sini sudah, tapi kada ada nang handak manukar. Munyak jua rupanya Idrak, jadi diparkir Idrak oto sidannya di hadapan gang manuju jalan masuk ka kadiaman Idrak.
Di kaca hadapan oto ditulisi Idrak "dijual". Limbah itu di bawahnya ditulisi Idrak nomor HP-nya. Maksud Idrak, jadi mun ada urang handak manukar nyaman tinggal mahubungi inya haja lagi.
Sehari, saminggu sampai babulan-bulan di hadang, kada ada jua nang mahubungi Idrak gasan manukar otonya. "Cah...napa am ni kada payu-payu jua. Unda pasrah haja sudah. Maram iya ai sudah, jadi wasi tuha kah kada apa-apa jua. Mamunyaki jua baisi oto tuha nang kaya itu," dalam hati Idrak.
Hanyar limbah Idrak bamamai saurangan, HP-nya babunyi. "Halo, ngini Bapak Idrak kah. Bujur kah piyan nang baisi oto sidan di hadapan gang," tadangar suara babini pina lambut pamulaan pandir.
Dalam hati Idrak, akhirnya payu jua otonya. Dipikirnya pasti babini ngini nang handak manukar otonya. "Akhirnya payu jua oto unda. Iya bujur, ngini unda saurang. Unda Idrak bu ai. Handak manukar oto unda kah? Kawa haja harganya kurang sadikit. Kita atur haja kaina harganya," jawab Idrak wan suara pina yakin.
Balum takantum muntung Idrak menjawab, tadangar suara babini di talipun langsung pina menyangit.
"Siapa nang handak manukar oto. Unda ni ampun warung pemakan di higa gang. Unda minta ikam pindahkan am oto tu. Unda ni handak bajualan taganggu. Urang ngalih bemandak, soalnya oto ikam mahalangi. Paham kada ikam," suara babini di talipun menjawab.
Mendengar nang kaya itu asa lamah lintuhut Idrak. "Jiah...unda sangka handak manukari oto, sekalinya malah bamamai. Iyam am sudah ni," jar Idrak bapicik kepala

BANJIR


BANYAK banar urang nang ngalih handak bedapat banyu ledeng, sampai ada nang sebulan kada jua kawa merasai. Tetapi amunnya sudah tedapat wan banyu, kada sedikit jua urang nang ketuju mehambur-hambur. Nang kaya Amat – ngarannya ini asal tulis nang menulis haja pang -.
Hari itu kesahnya banyu ledeng di rumah Amat benyala tumatan sore. Himung banar inya pas tahu banyu benyala. Lakas-lakas inya memadahi kuitannya.
“Amun sudah nyala, lakasi sudah ikam mandi. Kena mati pulang,” jar mamanya memadahi.
Behimat Amat menyalakan banyu ke dalam bak mandi. Inya jua behimat mengubuy awak nang sudah beberapa hari memang kada mandi banyu ledeng.
Abah Amat nang asyik nonton bola di hadapan tipi memadahi Amat, supaya kada lawas-lawas mandinya.
“Tenang haja pian Bah, ulun setumat haja mandinya ini,” jar Amat menyahuti.
Sambil menyambur awak, Amat benyanyi lawan besiul. Lawas banar Amat mandi, beulang-ulang Amat menyambur awak sampai basah berataan dinding wan lawang kamar mandi.
Sudah tuntung mandi, Amat lakas-lakas behanduk wan keluar kamar mandi. Tapi inya kada ingat mematikan keran ledeng nang dibukanya behimatan.
Abahnya Amat nang asyik nonton bola, merasa ada nang kada nyaman di parak buritnya. Inya merasa ada basah-basah. "Banjir," kuciak abahnya Amat.
Mendangar kuciakan abahnya, Amat umpat jua tekajut. Sekalinya banyu ledeng nang dibuka Amat tadi, banyunya mengalir ke dalam rumah, sampai ke hadapan tipi.
“Makatambuk banar si Amat ini. Sudah unda padahi tadi, amun menyalakan banyu ledeng jangan deras-deras. Habis am banyunya tekeluar sampai dalam rumah. Banjir dah rumah kita,” jar abah Amat sarik-sarik