Sudah babarapa hari ini di kampung Ihim badiam haur hujan haja. Cuaca nang haur hujan ni, rupanya dicari banar wan kekawalan Ihim, soalnya kawa baudak licak sambil main bal.
“Him, dimapa ikam ni. Ikam ni lalaki kah, bincung kah atau babinian. Napa kami rami saban kamarian bakumpul main bal ikam kada suah umpat. Maka ujar bubuhannya ikam pintar bakumantar soal main bal,” Utuh manyuarai Ihim.
Kada hiran-hiran ai Ihim disuarai Utuh kaya itu. Babaya Utuh bajauh, hanyar Ihim marispun. “Hiih jua lah, selawasan ini unda dasar kada bisa umpat bubuhannya main bal. Kamarian ni unda handak umpat main bal haja sudah,” Ihim basuara dalam hati.
Kabalujuran kamarian itu hujan daras. Badadas ai Ihim basiap main bal. samunyaan disiapkan Ihim. Babaya sudah siap Ihim langsung haja manuju ke lapangan.
Cangang kekawalannya malihat Ihim datang mamakai baju main bal langkap.
“Nah, kaya itu hanyar lalaki wal ai. Sakali-sakali lah ikam umpat kami main bal,” Utuh managur.
Tapi hanyar haja Ihim handak masuk ke lapangan, tanjal bubuhan kekawalannya tetawaan. “Bah ikam ni bujur-bujur lah wal. Ikam sangka handak ka padang banih kah?, masa main bal pakai sapatu bot,” Utuh managur pulang.
Kada tahu-tahu Ihim menjawab, “Dari pada licak, baik unda pakai sapatu bot. Kaina ngalih membasuh batis wal ai. Dimapa lapangan mun hibak balumpur kaya ini,” Ihim menyahuti.
Kada ada lagi nang basuara mendengar jawaban Ihim. Selawasan ini memang kalo ke padang banihnya, supaya batisnya jangan licak Ihim memakai sapatu bot nang tingginya sampai kalintuhut.
Tidak ada komentar:
Posting Komentar