Nah, hari itu pas hanyar bulik kuliah. Vira digamit kawalnya bengaran Utuh Tuing (ngini gin ngaran inca-incaan haja). “Ikam handak ke mana Vir. Kita tulakan ke wadah Diyang haja, inya baaruhan ini,” Utuh memadahi.
Dalam hati Vira pas banar. Kabalujuran rihatan jam makan siang, ada nang membawai inya ke urang baaruhan. Kawa makan gratis pulang. Sampai di wadah Diyang, limbah basalaman wan Diyang bedadas ai Vira maambil pamakan.
Kabalujuran Diyang menjamu tamu nang datang wan makanan prasmanan, jadi tinggal pilih pemasak sesuai kahandak. Limbah mahibaki piringnya, badadas ai Vira maambil tisu. Limbah itu Vira maambil iwak karing saluang nang sudah dihaluskan wan diolah model karupuk.
“Bah ngalih cari iwak karing kaya ini. Rasanya nyaman pada daging wan ayam. Maka tahan lawas ini,” dalam hati Vira.
Iwak karing dibungkus tisu balaluan dibuat Vira ke dalam tas. Limbah talah makan, sabujurannya Vira handak langsung bulik. Cuma kada nyaman wan Diyang. Jadi bapura-pura ai Vira mandatangi Diyang. Bakisahan ai Vira wan Diyang, sedangkan tasnya nang hibak wan iwak karing diandak di higa inya duduk.
Kenapa rihatan Vira asyik bekesah, tasnya tabuka. Waktu itu datang kucing paliharaan Diyang. Pina sibuk kucing babubungkar tas Vira. Bahamburan ai akhirnya iwak karing tumatan dalam tas.
“Jiah…tabungkar am. Ada kawal nang banyak membawa bulik iwak karing gasan membarakat. Tapi sayang tadahulu kucing mambungkar isi tas,” Utuh mahuluti Vira.
Mendengar nang kaya itu supan ai Vira. Dalam hatinya Vira, sudah kada jadi mambarakat iwak karing maka tasupani pulang wan Diyang. Kada itu haja, samunyaan undangan nang datang malihat.
“Bah…asa jara unda mun kaya ini. Hasilnya kada dapat malah supannya nang ganal,” jar Vira sambil bagaruk kepala manahani supan.
Tidak ada komentar:
Posting Komentar