DIDI SANZAYA__CERITA BUHAN SAMARINDA

Selasa, 30 April 2013

TESALAH TUKAR


UTUH LANDUT--maaf haja, ngini ngaran asal sambat haja--asa manyasal banar. Maka panyasalan Utuh bisa dibawanya sampai ke mati. Utuh manyasal, soalnya kada mandangari pandiran urang tuhanya nang manyuruhnya giat sakulah supaya pintar.
Tapi Utuh kada maasi pandiran kawitannya. Utuh malah kada mau sakulah, jadi inya sampai wayah ka tuha kada bisa membaca atawa manulis. Utuh ni jadi buta huruf.
Nah, harian itu Utuh limbah gugur tumatan tangga waktu membaiki saluran banyu di atap rumahnya. Gara-gara tagugur itu, Utuh kasilahu. Tangan Utuh kada kawa diangkat. Bila bagarak, supaya jangan sakit tepaksa diingkutinya.
Rihatan Utuh ungut-ungut di hadapan rumahnya, datang Idrak nang daar baniat mailangi Utuh. Soalnya Idrak wan Utuh ni bujur-bujur kawal lawas. “Tuh, masih kasilahu kah tangan ikam. Sudah diurut kah balum. Amun inya baluman, unda ada ubat nang baik gasan maubati silahu ikam. Ubatnya ni mudil tisu haja. Tinggal dilapkan haja ke mana nang sakit langsung kawa badiri nyaman,” sambat Idrak sambil manjulung bungkusan, nang dipadahkannya contoh tisunya.
“Pokoknya ikam tulak haja ke apotik, tinggal tunjukkan nang jaga. Padahkan ikam handak manukar tisu nang kaya bungkusnya ikam bawa ini,” Idrak memadahi Utuh pulang.
Bengaran handak ampih, badadas ai Utuh ke apotik nang ada kada jauh tumatan rumahnya. Sampai di apotik, Idrak nang bajalan sambil maingkuti tangannya nang kasilahu langsung menunjukkan bungkusan nang dijulungi Idrak. “Unda handak manukar tisu nang kaya ini nah. Unda handak fit, juali unda dua bungkus sekaligus lah,” Utuh besuara.
Melihat Utuh nang pina gagaringan kaya itu, pina bingung ai penjaga apotik. “Bah lah piyan ni, tangan sakit nang kaya itu masih haja handak “main kuda-kudaan”. Tahan jua kah,” penjaga aoptik manakuni.
Utuh nang kada tahu maksudnya maulangi menakuni. “Obat gasan apa garang ngini. Unda ni handak maubati tangan kasilahu. Tadi dijulungi kawal,” Utuh menyahuti pulang.
Mendengar nang kaya itu penjaga apotik tetawa. “Bah piyan ni lah. Ngini ni ubat kuat gasan malam pertama pangantin hanyar. Masa kada tahu,” jar penjaga apotik.
Mendengar nang kaya itu Utuh pina supan-supan saurangan. Soalnya tumatan tadi banyak jua pelanggan apotik nang babinian, maitihi seberataan ka inya. “Iya am ni, unda digawi Idrak. Ubat kuat rupanya nang dijulung ka unda,” sambat Utuh pulang

Minggu, 28 April 2013

SALAH SASARAN


SI Amat Saluang---ngini ngaran asa maka sambat panulis--- baisi gangguan pandangaran tumatan inya masih halus. Gara-garanya si Amat ni rancak banar bakunyungan di sungai. Nah rupanya waktu bakunyung itu talinganya tamasuk banyu, belaluan ai pandangaran Amat teganggu.
Nah, pas sudah tuha Amat ni bagawi jadi hansip di kampungnya. Amat ni urangnya sangar. Inya kada sagan-sagan maajar maling, bila ada nang ditangkap basah.
Bengaran takutan kalo tatangkap Amat, jadi wayah ini maling kada ada nang wani bacucuntan di kampung Amat.
"Cah...bila ada nang wani maling, bila tatangkap unda ripu tu pang awak. Lihat haja kaina bila dapat unda," Amat basuara.
Hanyar haja Amat basuara nang kaya itu, datang Busu Adul membawa kakanakan anum. Dipadahi Busu Adul, inya handak mengawasi kakanakan anum melapor kemalingan.
Balum sambat Busu Adul baduduk, sudah dihantam ulih si Amat kakanakan anum nang badiri di belakangnya. Bingung ai Busu Adul malihat Amat pina mehamuk, mehantam kakanak anum nang dibawanya ka pos hansip.
Kada tanggung-tanggung, badarah-darah sampai kakanak anum di hajar Amat. "Pak saya lain maling. Sumpah pak," sambat kakanak anum sambil manangkis pukulan tangan Amat.
Amat nang kada tahu-tahu, tarus haja mahantam kakanak di hadapannya. "Alasan haja, mana ada maling hakun mangaku," jawab Amat.
Busu Adul nang tumatan tadi badiam, akhirnya basuara. "Maaf Mat, ngini lain maling. Tapi ngini nang handak malapur kamalingan," sambat Busu Adul.
Mendengar nang kaya itu Amat kada kawa besuara. "Jiah...salah kah unda. Disangka tadi ngini malingnya," Amat basuara sambil badadas mandirikan kakanak anum nang taduduk limbah dihantamnya.
"Makanya Mat, didangari baik-baik urang basuara. Tu pang kajadian haur manuli haja talinga," jar Busu Adul bamamai. Ngaran dimamai, tadiam haja lagi Amat dapatnya.

Jumat, 26 April 2013

BELAIN SEBELAH


GARA-GARA haur handak begawian begasakan, Maman---ngasan asal karang panulis haja--- tasupani saurangan. Kisahnya waktu itu Maman nang begawi di kantoran tepaksa lambur, soalnya ada gawian nang dasar harus dituntungkannya.
Tapi kamariannya, Maman tepaksa izin bulik. Soalnya di rumahnya ada tamu, yakni sapupunya nang datang tumatan kampung gasan manamuinya haja.
“Ikam bulik haja, tapi jangan lawas lah Man. Limbah bamagrib ikam babulik pulang lah ke kantor. Soalnya ada gawian nang harus kita tuntungkan malam ini jua,” bos wadah Maman bepesan.
Bebaya sampai rumah, dilihat Maman sapupunya bengaran Sapri--- ni gin ngaran asa maka sambat jua--- sudah mehadang. Maklum haja, ngarannya lawas kada suah betamu, asyik ai Maman bakisahan wan Sapri ngini.
Saking asyiknya bamagrib haja kada digawi Maman. Pas limbah waktu bamagrib, Maman tatap haja asyik bakisahan wan Sapri. Inya kada ingat lagi wan pasan bosnya di kantor. Sampai akhirnya bosnya manilpun ke Maman, gasan maingatkan kalo Maman tepaksa harus babulik ka kantor.
Ngaran nang manilpun bosnya, kalang kabut ai Maman babulik. “Maaf lah pak bos. Unda tadi taguringan,” Maman bealasan.
Langsung haja Maman baparmisi wan Sapri. “Sap unda bujur-bujur minta maaf lah. Unda tapaksa maninggalkan ikam. Soalnya tepaksa lambur bagawi. Hanyar haja bos unda manilpun,” Maman besuara.
Limbah bepadah nang kaya itu laluan haja Maman behancap bukan kaluar rumah. Inya manyalingar muturnya, habis itu ka kantor. Pas sampai di hadapan kantor, Maman pina merasa aneh. Soalnya inya merasa batisnya ada nang pina lain.
Sekalinya diitihi Maman bujur-bujur, sepatu nang dipakainya belain subalah. “Jiah…iya am sudah. Pantas haja pina sasak subalah sepatu ni. Sekalinya belain pang. Nang ngini pasti sepatu Sapri, nang unda salah pakai,” jar Maman basuara saurangan.
Kada lawas HP-nya babunyi, diitihi Maman nang manilpun Sapri. “Man unda handak bulik, cuma nang kaya apa leh. Ikam pinanya memakai sapatu unda subalah,” sambat Sapri.
Bengaran Sapri handak bulik ke kampung, mau kada mau ai Maman babulik ka rumah gasan mahurupi sepatunya. “Bah, mau kada mau ai. Maka jarak rumah jauh pulang. Gara-gara sepatu haja, unda tasupani ham wan tamu,” Maman bemamai saurangan

Kamis, 25 April 2013

HODENGAN KEMBAR


Galuh - ngaran asal sambat wal - kesahnya hanyar jatuh cinta. Inya kehandakan wan lelakian nang bisi dingsanak kembar. Muhanya mirip banar, sampai urang nang melihatnya ngalih membedakan. Apalagi sebelumnya Galuh kada suah tetamu wan dingsanak kembaran hodengannya itu.
Mula kesah hari tu, Galuh pina rindu banar wan hodengannya. Inya handak banar bedapat. Hodengannya Galuh nang ngrannya Memet tu kesahnya kada kawa meambili Galuh di wadah bediamnya. Soalnya motor Memet dipinjam lawan kakaknya. Mau kada mau ai Galuh mengalah mendatangi rumahnya Memet.
Galuh nang hanyar sekali datang ke wadah bediam Memet, mengetok lawang rumah. Kebujuran nang membukai si Mamat nang kesahnya kakaknya Memet.
Melihat hodengannya membuka lawang, behancap Galuh meragap. Mamat nang takajut diragap wan Galuh, lalu haja menyari-nyarik lawan Galuh.
"Sayang...," kuciak Galuh meragap Mamat.
"Bah, kenapa pulang kekanak bini seikung ini, gilakah?,” jar Mamat sarik.
"Uma ai ikamlah, diragap haja pina menyarik-nyarik. Memadahi unda gila pulang," Galuh sarik.
Kada lawas mencungul kepala si Memet tumatan lawang. Melihat Galuh pina berikit meragap Mamat, handak sarik jua sudah Memet.
“Woi Luh, pina pisit ragapan ikamlah. Amun kayak itu unda kada usah lagi wan ikam,” jar Memet.
Melihat Memet mencungul wan handak sarik, behancap Galuh melepas ragapannya. Inya hanyar tahu amun Memet itu bisi kembaran nang bujur-bujur mirip.
Wan muha habang hijau kesupanan, Galuh langsung melepas ragapannya.
“Waduh, unda kada tahu amun ikam ada dua sekalinya,” jar Galuh kesupanan

Rabu, 24 April 2013

SALAH AMBIL


MUN inya begawian begasakan, biasanya ada haja nang kurangnya. Makanya jar urang bahari, mun begawian tu santai haja tapi tatap bakunsentrasi. Jangan sampai mealami nasib nang kaya Imuk Lamak.
Kesahnya Imuk ni handak maju jadi calon anggota dewan, gasan mewakili kabupaten inya badiam. Kabujuran Imuk ni terkenal banar di kampungnya sampai ke kampung subalah, soalnya inya dasar katuju bagaul.
Merasa yakin, belaluan ai Imuk umpat handak menjadi wakil rakyat jua. Nah hari itu Imuk diminta mandaftar wan meantar barkas ke wadah nang sudah disiapkan.
Ngaran handak talihat gagah, belaluan ai Imuk nang dasar masih bujang manyiapkan baju nang dipakainya serapi mungkin. Baju wan selawar nang handak dipakai Imuk digosoknya. Limbah itu Imuk menggasuk saput tangan, nang gasan dipakainya malap paluh. Si Imuk ni dasar rancak bapaluhan, soalnya awaknya nang lamak itu bepangaruh.
Kaisukannya, Imuk belaluan tulak tumatan rumah wan membawa barkas gasan mendaftar jadi wakil rakyat. Imuk kada saurangan, inya dikawali kekawalan wan masa pandukungnya nang lain.
Di tangah jalan Imuk bapaluhan. Soalnya oto nang dipakainya dasar kada ada AC-nya. Taingat wan saput tangan nang sudah disiapkan wan dibuatnya di kantong belakang, Imuk behancap meambil.
Langsung haja dilapkan sapu tangan ke paluh di gulu wan muhanya. Limbah melap paluh Imuk takajut. Soalnya pas diitihi Imuk sekalinya lain saput tangan, tapi selawar dalamnya saurang.
“Nah am unda salah ambil. Handak membuat saput tangan ke kantong malah teambil selawar dalam,” jar Imuk bedadas mambuat pulang saput tangan ke dalam kantong, takutan ada nang malihat

SALAH WADAH


IYUD---maaf haja bila sama, ngini ngaran karangan panulis haja--- paling katuju nang ngarannya manuntun urang main bal. Tapi sabujurannya Iyud ni kada bisa main bal.
Si Iyud ni baisi tim main bal nang paling dikatujuinya. Nah bila sudah tim nang dikatujuinya main, Iyud kada suah kada manuntun. Biar nang kaya apa sibuk atau mangantuknya mata, maklum haja tim luar nageri main balnya haur disiarkan subuh, Iyud pasti menyempatkan manuntun.
Nah malam itu, kabujuran tim nang dikatujui Iyud main kada talalu malam. Kabujuran jua malam itu Iyud lagi parai wan kada ada gawian, belaluan haja Iyud manilpun pacarnya bengaran Diyang--- ni gin ngaran asa maka sambat panulis--- gasan membawai manuntun basamaan.
Hancap ai Diyang dibawai manuntun main bal. soalnya Diyang jua dasar katuju malihat pamain bal luar negeri, nang langkar-langkar.
Supaya kalihatan pandukung satia, Iyud lalu haja memakai baju main bal tim kesangannya. Limbah beaksi, Iyud belaluan maambili Diyang nang badiam di kampung subalah bamutur.
Limbah Diyang sudah diambili, langsung haja Iyud maarahkan muturnya ke lapangan kada jauh tumatan kantor pambakal. Kabujuran di situ ada acara nonton main bal beramian.
Bebaya Iyud sampai, main bal sudah handak dimulai. Kabujuran manuntun pakai layar libar, jadi pina ganal ai dilihat pemain bal nang ada. Bengaran manuntun di tanah lapang, kada talihat jelas urang di higa mahiga. Apalagi dasar kadap jua, soalnya lampu di parak layar singhaja dimatikan biar lebih nyaman wan jelas manuntun.
Malihat timnya haur manyarang ke gawang lawan, pina kuciak-kuciak ai Iyud gasan memberi dukungan kisahnya. Padahal sabujurannya biar Iyud bakuciak kaya apa haja nyaringnya kada jua bepengaruh.
Pas babak pertama habis, lampu di parak layar dinyalakan panitia nang manggalar manuntun besamaan itu. Takulipik Iyud bebaya mangulih ke higa, ke hadapan wan ke belakangnya. Sekalinya samunyaan nang manuntun di parak inya mamakai baju tim lawan.
“Jiah…pantas haja pina hinip. Sekalinya seberataan parak unda pandukung tim lawan,” Iyud bapandir saurangan.
Kada handak sakit, belaluan ai Iyud menggamit Diyang. Iyud bedadas membawai Diyang bulikan.
“Kita salah wadah manuntun ding ai. Jika tahu unda baik manuntun di rumah. Di situ tadi baik kada dipukuli urang unda. Sekalinya nang manuntun di situ bubuhan pandukung tim lawan,” jar Iyud memadahi Diyang sambil behancap mamulas gas muturnya.

Sabtu, 20 April 2013

BEBISIK

GUGUN - maaf bila kabujuran sama, ngini ngaran asa maka sambat panulis - baisi bawaan tumatan halus. Bila Gugun bapandir, suaranya kada pati jalas. Soalnya Gugun ni bapandir lakas. Jadi mun handak bapandir wan Gugun harus bujur-bujur dihawasi mandangarkan, supaya nyaman dipahami.
Hari itu Gugun bakisahan wan kekawalannya di kampung. Gugun wan kekawalannya memang biasa bakumpul setiap limbah baisya, di pos ronda di hujung kampung. Pas lagi rihatan asyik bekesah, rupanya Gugun ni ada nang handak disampaikannya wan Undul. Tapi pinanya Gugun handak berahasiaan badua haja wan Gugun. Jadi inya menggamit Gugun supaya kaluar tumatan pos ronda.
Cuma ngaran suara Gugun kada tapi jelas amun inya bapandir, batuhuk ai Undul memarakkan talinga ke parak muntung Gugun supaya kawa mendengar. Tapi tetap haja Undul kada mandangar apa nang dipandirkan Gugun.
“Apa garang nang handak ikam sampaikan wal. Kada jalas nah, nang apa ikam pandirkan,” Undul memadahi.
Dipadahi nang kaya itu Gugun merasa pina gerigitan wan Undul. Soalnya inya merasa sudah bapandir nyaring, tapi tatap jua kada dimangarti Undul.
Akhirnya langsung haja Gugun menarik talingan Undul. Limbah itu inya memadahi Undul.
“Nah wal, mendengar sudah kalo nang apa unda pandirkan. Ikam ni memang harus dibisiki pinanya. Soalnya ikam pina nyaman menangkap pandiran unda,” sambat Gugun memadahi Undul nang pina iya-iyanya baunggut, seolah membari tanda mengerti pandiran Gugun.
Limbah dipandiri nang kaya itu, lawas Undul kada sing suaraan. Akhirnya Undul basuara, “Mangarti ya mangarti pang wal. Tapi nang unda bingungkan wayah ini, nyawa babisik kah maludahi talinga unda. Bapandir sudah capat banar, maka manyambur wan liur-liurnya takaluar ha pulang,” jar Undul.
Mendengar nang kaya itu Gugun jadi supan saurangan. Badadas haja Gugun bulik, dari pada supan dihapaki kekawalannya babisik sambil maludahi talinga kawal. (rin/upi)

Jumat, 19 April 2013

RAJA AKAL

KADA ngalih amunnya handak belajar  mengaji.Apalagi  nang kaya si Mamat ---ngaran asal sambat haja lah wal--- nang banyak baisi akal. Ujar urang tuha bahari jua, bila belajar mengaji ada tahapannya. Tumatan belajar huruf tunggal bijian, sampai kawa lancar. Si Mamat ni kada suah belajar mengaji, tapi baparagah pintar mengaji.
Kisah Mamat nang baparagih pintar mengaji, meulah kawal sekolahnya nang bujur pintar mengaji panas wan handak mantisnya. Belaluan haja kawalnya bengaran Igun--- ni gin marga ngaran asa maka sambat---menantang Mamat bapintar-pintaran mengaji.
Mendengar tantangan Igun, Mamat nang kada sadar diri ni meiyakan haja. Pas menyambat iya, Mamat hanyar sadar amunnya inya sabujurannya kada pintar mengaji.
Dari pada supan lawan kekawalannya, Mamat lalu haja memutar otak.
Lain Mamat ngarannya kalau kada ada cara meakali. Nah imbah bulik sekolah, Mamat lalu haja memaraki Nanang, kawalannya nang lain. Mamat minta kawali gasan ka tuku gasan manukar bacaan sagan mengaji.
Nanang nang kabujuran tahu Mamat kada bisa mengaji, pina himung banar mendengar Mamat handak mengaji wan mencari bahan bacaan di toko. Belakangan Nanang tahu kalau Mamat sabujurannya handak beadu membaca tulisan arab wan Igun.
"Wani banar ikam wal. Inya tu ahlinya mengaji," sambat Nanang.
"Tenang aja wal. Ikam umpat haja aku ka toko bukulah,” ujar Mamat, lawan muha kada ada gaernya.
Limbah bulik sekolah Mamat lawan Nanang, lalu haja ke toko buku. Sampai ke toko buku, Mamat pina sibuk mencari bacaan bahasa arab.
"Apa nang ikam cari Mat? Itu buku bahasa arab berataan," sambat Nanang.
"Diam haja ikam. Bacaan bahasa arab nang ku cari lainan nang ini," ujar Mamat.
"Nang kaya apa ikam cari?," takun Nanang heran.
"Nang kaya ini nah," sambat Mamat, sambil meangkat bahasa arab nang ada bahasa Indonesianya.
"Nah, bujur raja akal ikam ni. Mencari tulisan arab nang ada bahasa Indonesianya. Tau haja aku, isuk ikam handak mengaji tapi membaca bahasa Indonesianya kalo," ujar Nanang, sambil menjuung kepala Mamat

MENCARI I GAYUNG

PALUI GABUK - ni ngaran karangan panulis haja lah - selawasan ini kada suah tulak ka kota ganal nang kaya Jakarta. Inya akhirnya terasai jua menjajak Jakarta, limbah dibawa pambakal di kampungnya.
Palui dibawa pambakal gasan baurusan gawian. Kabujuran Palui ni begawi di kantor pambakal wan disanangi banar, soalnya urangnya rajin wan jujur.
“Anggap haja unda membawa ke Jakarta ni bonus ikam begawi. Soalnya ikam ni salah seorang karyawan telandan unda di kantor Lui ai. Kada usah membawa duit pokoknya. Ikam bawa awak haja,” pambakal memadahi.
Hari nang ditantuakan, Palui wan pembakal sudah babuat di pesawat. Kabujuran pas di bandara mehadang pesawat Palui banyak makan. Pas di pesawat inya malah sakit parut. Pamulaannya Palui nang handak banar menahani. Tapi takutan isi paparutan takaluar, mau kada mau ai Palui begimitan betakun wan pembakal di mana WC.
“Anu pambakal ai. Tumatan babuat tadi, kada ada unda malihat WC. Makanya ulun bingung, di mana leh WC-nya,” Palui betakun.
Mendengar nang kaya itu pambakal tatawa. Akhirnya ditunjukan ai di mana WC. Behancap ai Palui babuat. Ngaran kada tahan lagi, langsung haja Palui membuka salawar wan membuang hajat.
Pas handak bebasuh, Palui kabingungan. Soalnya inya kada ada melihat gayung wan banyu, gasan bebasuh. Nang dilihatnya ada tisu haja. Palui belaluan meambil tisu. Rihatan inya asik, tumatan luar ada urang mengatuk.
Palui jadi kalang kabut. Langsung haja dipuruknya selawarnya. Pas Palui kaluar, tanjal tetawan panumpang pesawat lain, soalnya Palui kaluar lawan tisu nang sing panjangan menggantung di selawar belakangnya. Rupanya pas Palui mamuruk salawar sangkut tisu tadi.
“Jiah…panjangnya tisu di selawar unda,” ujar Palui pas malihat ke belakanya. Sambil menahani supan, bedadas Palui duduk ke kursinya.

SERBA CREDIT

NGARANNYA jua anak kos, kada baisi apa-apa tu wajar. Tapi bila anak kos baisi banyak pakakas, ngintu ngarannya patut dicurigai. Nang kaya Imis ---ngaran asal sambat wal lah---, kekanak kampung nang kesahnya kuliah di kota. Imis ni manyiwa kamar kos nang kada telalu larang bayaran bulanannya.
Imis handak jua merasa kaya kekawalan kosnya nang lain. Tumatan ada TV, tilam nang hapuk, bakulkas, bakipas angin , temasuk alat elektronik lainnya. Nah, biar kada basi duit Imis ada haja cara gasan maisi kamar kosnya. Inya wani mengeredit barang nang dikahandakinya.
Kisah Imis nang kawa meisi kamar kosnya ni meulah Amat ---jua ngaran asal sambat wal---, tenganga pas mendengar kisah biar anak kos tapi barang Imis langkap.
Amat nang kada tahu kalau barang di kamar Imis seraba bakaridit, sawat jua kagum diulahnya.
Hari itu Amat nang handak malihat isi kamar kos Imis belaluan singgah, limbah jam kuliah.
"Ikam handak ke mana Mis?," takun Amat.
"Bulik ke kos," ujar Imis.
"Umpat boleh lah? Unda handak menumpang istirahat. Kamar kos ku kada ada kipas," pandir Amat.
"Lakasi dah," ujar Imis lagi.
Singkat kesah Amat umpat ke kos Imis. Pas sampai di kos, Amat tenganga pas malihat pakakas di kamar Imis. Lawan muha urang takajut, Amat mengagumi barang elektronik di kamar Imis.
"Buih, lengkap bujur kamar ikam ni wal," ujar Amat kagum.
"Murah aja tu wal, perbulanya Rp 50 ribu haja," pandir Imis, nang melihat Amat mengosok-gosok tivi layar datar kreditan.
"Bujur-bujur salut unda lawan ikam wal. Asli urang kaya," Amat basuara.
"Nah kalo nang itu perbulannya Rp 100 ribu," sambat Imis, nang melihat Amat memingkut kipas angin besi.
"Baisi gosokan baju surang ikam wal lah," Amat bapandir pulang sambil  nang memingkut gosokan hanyar ampun Imis.
"Itu murah wal. Rp 30 ribu haja pebulannya," Imis menjawab, nang rupanya lalu haja meulah Amat sadar amunnya barang nang dari tadi dipingkutnya tu, ada bulanannya.
"Bah lah, pinanya barang-barang di kamar ikam ni serba kredit berataan. Sakan ku ikam nukar cash kah. Jangan-jangan salawar dalam ikam jua ditukar bakaridit," ujar Amat sarik

BEKAWAL PENYANYI

Handak jua nang kaya kawal bisi kekawalan urang terkenal alias artis. Abang – ngarannya asal sambat haja ini -, bingung sorangan memutar otak supaya kawa dikiyau nang kaya urang harat jua.
Selawasan ini Abang bekawalan wan artis di pesbuk haja. Abang handak banar bekawal wan artis di dunia nyata, supaya kawalnya nang ngarannya Ujang - jua ngaran asal sambat wal-, kada hari-hari memadahi inya urang kampung.
Hari itu kesahnay Abang dapat ide handak menggawi Ujang. Abang nang hibak bisi kekawalan penyanyi elektone, handak melihatkan lawan Ujang, supaya tahu kalau Abang kada bekawal artis di pesbuk haja, tapi ada jua di dunia nyata.
Singkat kesah, bulik sekolah Abang nang tetamu lawan Ujang, lalu haja menyambat.
“Wal, ikam kada kawa lagi mehuluti unda kampungan. Unda wayah ini kada bekawal wan artis di pesbuk haja, tapi ada jua nang bujuran bekawal di dunia nyata,” sambatnya pina mesti.
Penasaran jua pinanya Ujang, handak membuktikan pandiran Abang. Ujang nang temakan dibunguli Abang, lalu haja membawai Abang isuknya ke wadah kawal Abang kesahnya artis itu.
“Kebujuran wal, isuk kawal ku nang penyanyi tu konser. Isuk ikam umpatlah, handak ku kenalkan. Tapi rapi lah, soalnya nang kita temui lain urang sembarangan,”  ujar Abang.
Beisukan Abang wan Ujang nang sudah bejanjian, lalu haja beboncengan naik honda ke konser nang dipadahi Abang. Kada tahu bujur kadanya pandiran Abang, motor nang dijoki Abang tu lalu masuk ke dalam gang.
Teheran-heran Ujang dibawa masuk ke gang. Nang lebih meulah takajut, motor nang dijoki lawan Abang, lalu haja stop wadah kawinan. Masih balum jua sadar, Ujang meumpati Abang masuk ke wadah kawinan urang tu.
Lawan muha supan, Ujang betakun lawan Abang, nang sudah bedulu bepadah sebujurnya kada diundang di kawinan urang tu.
“Beapa kita ke sini, mana kawal ikam nang penyanyi tu,” takun Ujang.
“Itu nah,” tunjuk Abang, nang lalu haja melambai-lambai tangan.
“Bah lah, sangka unda ikam tu bekawal artis penyanyi nang harat. Amun nang benyanyi itu unda gin tahu. Itu Ijum anak gang sebelah. Inya lain artis, penyanyi elektone haja. Waluh jua ikam ini,” jar Ujang menyarik-nyarik. 

SALAH TUJUAN

DI kampung wadah Dudul- maaf bila kabujuran sama, ngini ngaran asa maka sambat panulis- rihatan lagi musim maling. Kada tahu jua apakah ilmu nang dipakai maling jadi pina nyaman banar bacucuntan, padahal saban malam kampung sudah dijaga warga begantian.
Nang kaya warga lainnya, Dudul jua gaer kalau rumahnya nang kemasukan maling.  Rasa gaer Dudul akhirnya jadi kenyataan waktu rumahnya  dimasuki  maling, habis hampir saisi rumahnya Dudul dikuras maling.
Nang baulah Dudul sakit hati, ada cincin emas barian kawitannya umpat dibawa maling. “Unda  sabujurannya kada masalah pang bila harta unda nang lain dibawa maling. Nang  baulah unda minik ini, cincin warisan umpat jua dicuntan,” Dudul bemamai saurangan.
Kabujuran rihatan Dudul pina miyang liwat Amat---ni gin ngaran asa maka sambat haja--- di hadapan rumahnya. Mendengar Dudul limbah kemalingan, belaluan ai Amat handak manulung. “Dul ikam handak kah mendapat pulang barang wan cincin emas ikam nang dicuntan maling. Amun handak, unda ada baisi kanalan urang nang pintar malihat wan kawa membantu menangkapkan maling lewat penerawangan,” sambat Amat.
Mendengar nang kaya itu pina arai ai Dudul. Langsung haja diiyakannya. Tumatan itu jua Amat wan Dudul, tulakan ke wadah urang pintar. Sampai di situ, pina meyakinkan banar pang penampilannya. Babaju seraba hirang wan bejanggut panjang.
“Unda tahu ikam lagi ada masalah. Barang ikam ada nang hilang kalo. Unda kawa manunjukkan di mana barang nang ikam cari. Unda malihat ada rumah, nang dijadikan wadah menyimpani barangnya,” urang pintar basuara.
Mendengar nang kaya itu arai banar Dudul. Soalnya dalam hatinya cincin kesayangan pembarian urang tuhanya bakal tatamu. Limbah itu langsung haja urang pintar maambil kertas wan pupen.  Belaluan haja digambar, di mana haja pintang rumah nang jadi wadah menyimpani cincin nang sudah dicuntan tumatan kadiaman Dudul.
Asyik haja Amat wan Dudul memperhatikan pintang-pintangnya. Dalam hati Amat, inya serasa kenal lawan nang digambarkan urang pintar. “Pokoknya wadah menyimpan cincin nang dicuntan di bangunan di hujung jalan. Di situ ada wadah meandak banyu nang ganal. Pas di bawahnya itu sudah,” urang pintar memadahi.
Tedengar nang kaya itu takulipik Amat. “Jiah… nang kaya apa piyan ini. Nang piyan tun juk tu rumah unda. Keandakan banyu itu gin ampun unda. Kada salah kah piyan ni,” Amat menjawab.
Rupanya nang ditunjuk urang pintar itu kadiaman Amat. “Bah bujur-bujur urang pintar ni. Disangkanya unda kah nang mancuntan emas Dudul,” jar Amat bemamai saurang.
Tedengar nang kaya itu umpat jua urang pintar takajut. “Bah, maaf lah. Berarti radar penglihatan gaib unda ni lagi salah radar,” urang pintar jua menjawab sekenanya

KAOS KAKI

KEBIASAAN nang buruk, bakal bebuah nang kada baik jua gasan urang nang meulahnya. Nang kaya kesahnya Uncu --lain ngaran bujuran wal--. Gara-gara kelakuan nang ketuju kada bersih tu, Uncu suah tesupani surangan di sekolahnya.
Kesahnya hari tu, Uncu nang lagi istirahat dibawai main bal wan kekawalan sekelas di lapangan nang ada di hadapan sekolahnya. Kada tahu lapangan  nang handak dipakai main bal licak, Uncu nang dasar ketuju main bal ni hakun haja.
Singkat kesah, Uncu nang kada suah memperhatikan kebersihan tu haur sibuk manyipak bal nang diupur ke inya. Sampai-sampai bal nang gugur di kubangan lumpur jua disipak Uncu. Nah gara-gara manyipak bal nang gugur di lumpur tu, rupanya sepatu sekolah wan kaos batis uncu rigat wan basah. kaos batis wan sepatu Uncu hibak wan banyu lumpur.
Gaer dimarahi gurunya, Uncu lalu menjamur sepatu wan kaos batisnya di pagar sekolah nang parak wan ruang kelasnya. Sampai jam istirahat talah, Uncu nang merasa sepatu wan kaos batisnya masih basah tu lalu masuk kelas kada pakai sepatu sama sekali.
Di kelas, Uncu sibuk menyembunyikan batisnya nang kada besepatu tumatan mata gurunya. Ujar urang tuha jua, ngarannya bangkai biar dipatak pasti ketahuan jua. Nah itu nang rupanya tejadi wan Uncu. Pas sibuk mematak batis, rupannya kekawalan sekelas Uncu mencium bau nang kada nyaman.
"Hah, bau apa ni. Nang kaya bau bangkai," sambat kawal Uncu di kelas.
"Bah lah bau apa kam cium?," sambat Uncu nang merasa tu bau tumatan kaos batisnya surang.
Gaer ketahuan, Uncu lawan segala cara beusaha mealihkan pehatian kekawalnnya nang teganggu wan bau kaos batisnya. Tapi Dodi --jua lain ngaran bujuran wal--, tahu amunnya bau nang tecium wan kawalnya sekelasan tu tumatan kaos batisnya Uncu.
"Bah ikam ini wal, maka kaos batis ikam nang bebau. Maka dijamur di muka kelas pulang. Beparagah kada tahu pulang," sambat Dodi sambil menunjuk kaos batis Uncu nang lagi dijamur.
"Bah lah, ikam sekalinya biang keladinya. Ikam nang menjamur kaos batis bebau, pantas kada kawa behinak kami," sambat kekawalan Uncu nang lain

LAWANG RUSAK

AMAT - ni ngaran inca-incaan sakahandak panulis haja - hari itu hanyar masuk pertama begawi. Amat nang hanyar haja lulus kuliah, pina himung banar. Soalnya kantor wadah inya begawi pina betingkat banyak banar.
Kabujuran hari itu limbah istirahat wan makan siang, pas handak manaruskan bagawian mendadak Amat sakit parut. Calingak calinguk Amat malilihat di mana ada WC. Bengaran kantornya temasuk bangunan harat, pina bingung ai Amat.
Saking kada tahan lagi menahani isi paparutan nang handak kaluar, mau kada mau ai Amat betakun. Kabujuran di hadapan kantornya liwat tukang sasapu wan membersihi ruangan.
“Julak…piyan tahu kah di mana WC di sini. Unda sakit parut nah. Sudah kada tahan lagi menyandang,” Amat memadahi sambil bapicik parut.
Sambil kada tahu-tahu tukang sasapu manunjuk ka ruangan nang ada di hujung. Imbah itu badadas ai Amat menuju ruangan nang limbah ditunjuk tukang sasapu.
Bebaya sampai, langsung haja Amat membuka lawang wan menutupnya. Kada satu dua lagi Amat mamacul salawar. Imbah itu Amat membuang hajat nang sudah hampir dua jam ditahaninya.
Rihatan Amat lagi asyik membuang hajat, takulipik inya. Soalnya lawang WC nang pas di hadapannya tabuka saurang. Di sangka Amat ada nang menunjul tumatan luar. Kalang kabut Amat babasuh wan menaikan selawarnya.
Limbah Amat keluar, diitihinya saikung-ikung kada ada urang. Awalnya takajut, perasaan Amat jadi takutan. Disangkanya di kantornya nang harat wan miwah itu ada hantunya.
Bebaya betamu wan kawal kantornya pas babulik ke ruangan begawi, Amat mengisahkan nang dialaminya. Mendengar kisah Amat nang menyangka ada hantu di kantornya, kawalnya nang dikisahi Amat tanjal tetawa.
“Bah ikam ni. Nang kaya apa kada tabuka saurangan lawangnya. Di situ dasar rusak lawangnya. Makanya kada ada nang hakun makai WC di situ. Nang rusak itu engsel wan kancingan lawangnya wal ai,” sambat kawal Amat.
Tedengar nang kaya itu hanyar Amat merasa tenang. Padahal cagarannya kalau dasar behantu,  inya handak ampih haja begawi. Dalam hatinya dari pada ditaguk hantu baik ampih begawi.