DIDI SANZAYA__CERITA BUHAN SAMARINDA

Jumat, 31 Mei 2013

RAMBUT BESEMER

WAYAH ini, asal ada duit, apa haja kawa ditukar. Ujar urang tuha bahari, duit tu kawa manukar sagalanya. Si Vira Latat---maaf haja, ngini ngaran asal karang panulis---sudah lawas kada bulik ke kampungnya. Soalnya Vira nang tumatan kuliah sudah di kota, kabujuran dapat laki urang kota.
Ngaran handak manyanangkan laki, soal model Vira ni kada hakun katinggalan. Biar ujar urang awaknya kada putih, asa kadap-kadap kulitnya Vira, tapi Vira ni handak jua tampil nang kaya babinian lainnya. Kabujuran pulang, laki Vira ni dasar katuju mun malihat bininya baaksi.
Pokoknya tiap bulan limbah lakinya gajihan, Vira haur tulak ke salon. Tumatan mambarasihkan muha sampai mamodeli rambut digawii Vira.
Nah, hari itu, limbah bulik ke salon, laki Vira pina pangling. Soalnya malihat Vira rambutnya sudah jadi habang. Rupanya Vira basamir rambut.
Tapi bangaran laki Vira katuju bininya baaksi, kada jua lakinya manyual. “Kada apa-apa kalo ka. Ulun handak baaksi jua, apalagi isuk kita handak ka kampung ulun ka ai. Biar ulun tampil bida jua, soalnya ulun yakin kada ada urang kampung nang mamakai warna rambut habang kaya ini,” Vira manyuarai lakinya.
Hari nang ditantukan, Vira bulik kampung. Hanyar turun tumatan oto nang bamandak pas di hadapan rumahnya, tadangar kakanakan bakuciakan sambil bukahan.
“Ada hantu api…mama…tulungi…,” tedengar suara kakanakan.
Mendengar nang kaya itu, umpat ai Vira baluncat ke dalam rumah. Babaya mambuka lawang, kabujuran ada abahnya nang handak kaluar rumah limbah mandangar kakanakan bakuciak.
“Astaga…apa-apaan ini. Datang mana urang rambut habang ni,” abahnya Vira basuara. Rupanya sidin jua kada pinandu wan Vira nang sudah manyamir rambut.
Sadar kalau nang baulah kakanakan bakuciakan, imbah itu abahnya takajut, Vira akhirnya basuara. “Bah…ni ulun. Rambut ulun habang gara-gara basamir. Jangan takutan. Ulun anak piyan bah ai,” sambat Vira.
Mandengar nang kaya itu hanyar abahnya Vira tanang. “Jah! Ikam kah Vir? Bujur-bujur ikam ni lah, habis kakanakan tumbar ikam gawi,” jar abahnya. Mandangar nang kaya itu Vira takurihing haja saurangan

Selasa, 28 Mei 2013

HODENGAN KAWALAN


BEISI muha nang langkar, meolah Afri – ngarannya ini sesuka hati nang menulis hajalah – rancak banar beganti-ganti hodengan. Pokoknya amun ada nang dilihatnya tebungas pada hodengannya wayah ini, langsung haja diparakinya. Tapi gara-gara kerancakan beganti hodengan, Afri kena batunya.
Kesahnya hari itu Afri telihat bebinian nang main voli di kampungnya, sambat haja ngarannya Alu Lihai – nang ini gin ngarannya asal tulis haja.
Alu sebujurannya lawas sudah bediam di kampung wadah Afri begana. Tapi inya dasar jarang handak keluar rumah, makanya awaknya putih banar.
“Uma ai, siapa bebinian nang itu. Mulus banar seawakan unda lihat. Amun unda dapat bebinian itu, unda ampihi hodengan unda nang ada,” jar Afri pina mesti.
Lalu haja Afri memaraki Aluh Lihai nang pas istrihat main voli. Afri kada wani handak bekenalan, makanya ia menyuruh kekawalannya nang lain supaya mengenalkan.
“Ngarannya unda Afri. Ikam bediam di mana di sini,” jar Afri mulai mengesahi Aluh imbah dikenalkan kawalnya. Kesah bisi kesah, sekalinya Afri handak banar ke rumah Aluh nang kada tapi jauh tumatan rumahnya.
“Kada usah ikam ke rumah unda malam Minggu. Unda biasanya kada bejalanan, jadi baik ikam bejalanan wan kekawalan ikam,” jar Aluh memadahi Afri.
“Kada apa-apa, kita bekesahan di rumah ikam haja. Abah wan Uma ikam baik haja kalo. Kaina unda bekenalan sekalian wan kuitan ikam,” jar Afri.
Sadang haja Aluh memadahi Afri, tapi Afri tetap memaksa handak datang. Pas malam Minggu Afri sudah merasa gagah banar handak ke rumah Aluh Lihai. Sampai rambut wan sepatu sama mengkilatnya. Pas di hadapan rumah Aluh, Afri tekajut. Soalnya ada lelakian nang duduk di ruang tamu. “Ah palingan kekawalan abahnya. Unda datang kada gasang abahnya, unda handak bedapat anaknya,” dalam hati Afri.
Tapi pas Afri handak masuk, sekalinya nang duduk di ruang tamu tadi si Gusman – nah ngarannya nang ini gin kada bujuran – kekawalan Afri di kampung.
“Bah, beapa ikam di rumah Aluh ini,” jar Afri tekajut.
“Ikam ini kayak apa, unda ini hodengannya si Aluh Lihai. Sudah parak ampat tahun unda behodengan wan inya. Nah, ikam pasti handak merabut hodengan unda lah,” jar Gusman handak sarik.
“Kada wal, unda ke sini handak bekesahan wan abahnya,” jar Afri nang langsung habang hijau muhanya kesupanan.

Senin, 27 Mei 2013

SALAH TUJU


GARA-GARA haur handak begawian begasakan, Utuh Lamak---maaf bila sama, ngini ngaran asa maka sambat panulis haja, tapi ada jua kah nang ngarannya kayak itu?--- suah kena batunya. Kisahnya Utuh nang hanyar masuk begawi malihat undangan di meja bagawinya.
Bebaya dibuka Utuh, sekalinya ngintu undangan bosnya nang handak manikah. Akhirnya sesuai waktu wan hari nang ditentukan, Utuh basiap tulak ka undangan bosnya.
Supaya nyaman mambantas, Utuh belaluan menahani kada makan tumatan baisukan. Pas sudah waktunya, Utuh belaluan tulak ke alamat wadah bosnya beacara kawinan. Dilihat Utuh urang sudah banyak, langsung haja Utuh masuk. Sabalum masuk ke wadah acara, Utuh memasukakan amplop ke dalam wadah nang sudah disiapkan.
“Kada apa-apa unda babanyak meisi'i ke dalam amplop. Soalnya nang bekawinan ni jua bos sorang di kantor jua. Jadi anggap haja hari ini unda basadakah wan bos, sambil mamuasi mambantas,” dalam hati Utuh.
Malihat urang banyak basalaman, Utuh manunda gasan basalaman wan bosnya nang duduk di pelaminan. Utuh langsung manuju ka wadah pemakan. Kabujuran acaranya makan jalan.
Samunyaan pamakan nang ada disiapkan dicubai Utuh. Limbah merasa puas, Utuh bedadas ai naik ke palaminan. Babaya behadapan wan pangintin, Utuh malah takulipik. Sekalinya nang dihadapinya lain bosnya, tapi urang nang kada dikenal Utuh.
Bahancap ai Utuh menyalami pangantin di hadapannya. Dalam hati Utuh besuara “Nah am, unda salah tuju ini. Katimpa am unda, maka banyak banar mambuati amplop. Hampir saparu gajih unda buat, sekalinya lain bos unda nang beacara,” Utuh bemamai saurangan.
Bebaya diusut, Utuh dasar salah masuk wadah acara. Alamat bosnya sama wan acara nang didatanginya, cuma behalat lima buah rumah haja

Sabtu, 25 Mei 2013

KEKENYANGAN



IBUR - ni ngaran karangan panulis haja - dikenal barus membantas. Pokoknya bila sudah urusan membantas, Ibur tu paling hadapan tu pang. Makanya kada salah mun awak Ibur parak nang kaya lawang ruamhnya ganalnya.
Nah hari itu Ibur disuruh mamanya belajar, soalnya inya handak ulangan. “Ikam jangan kada belajar lah nak. Kaina isuk kada kawa menjawab soal ulangan ikam,” mamanya Ibur memasani.
Ngaran Ibur ni kulir, ada haja alasannya. Supaya mau belajar, Ibur meminta syarat wan umanya. “Unda handak haja belajar ma ai. Tapi tukarkan unda nasi campur lauk daging lah. Amun kawa dua bungkus lah, biar unda kawa konsentrasi belajar amun parut kanyang,” ibur bealasan.
Bengaran sayang wan anak, hakun ai umanya kaluar  ke warung di hujung kampung gasan manukarkan Ibur nasi campur belauk daging.
Kada lawas umanya Ibur datang membawa bungkusan baisi nasi. Arai banar Ibur malihat. Langsung haja Ibur membantas nasi nang ditukarkan umanya. Bengaran kelaparan, habis dua bungkus nasi campur nang ditukarkan umanya dibantas Ibur.
Sesuai janjinya, Ibur belaluan mulai belajar. Arai banar jua mamanya malihat Ibur pina rajin belajar. Malihat Ibur asyik membuka buku, batarus ai umanya manuntun TV di ruang tengah rumahnya.
Satumat-satumat dintip umanya, talihat Ibur balukupan di kursi sambil maingkuti buku. Dalam hati umanya Ibur dasar bujur bakunsentrasi belajar.
Tapi pas dihatikan umanya bujur-bujur sekalinya Ibur lain belajar, inya rihatan asyik guring. Nang maulah meyakinkan, tumatan ruang subalah haja tadangar suara Ibur mengaruh sing nyaringan.
“Jiah…unda sangka belajar, sekalinya malah janak banar guring. Rupanya kekanyangan malah taguring, kada inya belajar,” jar umanya Ibur bemamai saurangan.

MEMBAGI UNDANGAN



DIUNDANG urang beacaraan baiknya didatangi. Jangan nang kaya kelakuan Amat - ngaran asal sambat wal -, nang handak acaranya didatangi lawan urang nang hibak, tapi kada suah handak ke undangan urang.
Nah Amat nang dasar muha tembok ni, kada peduli wan pandiran urang kampung wadahnya bediam. Inya rancak dipadahi, amun jarang mendatangi acara urang, amun meolah acara di rumah pasti kada rami jua.
Merasa disambat nang kaya itu, Amat lalu memutar otak supaya urang nang datang ke acaranya tu hibak. Amat ini kesahnya handak beacaraan ulang tahunnya. Lawas bepikir, akhirnya Amat dapat ide nang sebujurnya parlu duit jua.
"Kada apa-apa dah, nang penting hibak nang datang," sambat dalam hati Amat.
Sehari sebalum acara, Amat bulik ke rumah wan tiga bebinian nang telihat bungas. Sepanjang gang lelakian teliur melihat bebinian nang digandeng Amat. Amat pura-pura menagur kekawalannya.
Dasar buruk pikiran Amat ni, sekalinya bebinian nang sekalinya SPG tu, khusus dipakai Amat gasan membagi undangan wan urang kampung wadahnya bediam.
Imbah sampai dalam rumah, Amat lalu haja membagi undangan wan ketiga SPG tu. Habis bebagi undangan wan duit, tiga SPG lalu haja disuruh menyebar membagi undangan ke warga.
Sebiji-sebiji rumah dihiga wadah bedian Amat didatangi. Wan suara dan penampilan seksi, tetangga Amat nang kena bunguli lalu haja menyenagi Amat.
"Mat mantap lah. Berapa nomor hapenya," kuciak tetangga nang bukah-bukah ke rumah Amat.
"Gampang haja tu om, isuk ulun bari. Nang penting datang om lah," sambat Amat.
"Gampang haja tu. Isuk unda nang sungsung datang bedulu," ujar tetangga Amat, nang wadah bediamnya di muka gang.
Isuknya rami ai tetangga Amat datangan ke acara di rumahnya. Tapi bubuhannya kedada nang melihat bebinian bungas nang bebagi undangan.
“Kemana bebinian nang kemarian Mat,” takun kekawalannya.
“Sudah bulikan beisukan tadi. Itu sepupu unda, inya umpat bemasak wan membagi undangan haja,” jar Amat.
Mendangar kayak itu, kada lawas bulikan kekawalan Amat

RANJANG RUNTUH


MUSIM panghujan nang kaya ini, rihatan rami-ramiannya urang banikahan. Apalagi wayah ini ujar urang tuha, bulan ini baik gasan bakawinan. Kabujuran sudah cukup tabungan wan kada tahan lagi hidup mambujang, Igun - ni ngaran asa maka sambat panulis haja lah - bawani melamar Siti Lamak - ni gin lain ngaran bujur - nang sudah lawas dihodenginya.
Bangaran Igun ni urangnya baik wan baisi gawian, inya dianggap mampu mahidupi Siti. Jadi kawitan Siti kada pati repot, maiyakan haja waktu Igun melamar. Singkat kisah, akhirnya Igun wan Siti jadi jua duduk batatai di pelaminan.
Malamnya, limbah batatai wan tamu undangan habis bedadas ai Igun baparagah sakit kapala supaya kawa lakas babuat di kamar. Soalnya mun kada baalasan macam dintu, pasti inya bagadang. Soalnya masih banyak kaluarga Igun lain di rumahnya.
“Amun kada diakali, unda kada kawa mantis “masin” hanyar malam ini,” dalam hati Igun.
Bujur jua ai, kada lawas Siti masuk ke kamar. Akhirnya Igun mulai marayu bininya, supaya kawa dapat jatah malam pertama. Kalawasan merayu akhirnya Igun kada tahan lagi, langsung haja dijambanya Siti. Bagulingan ai inya badua di ranjang hanyar.
Rihatan asyik-asyiknya Siti wan Igun takulipik. Soalnya bekajutan ranjang nang handak dipakai wadah malam pertama runtuh. Bengaran ranjang kayu, nyaring ai bunyi ruruntuhannya. Kada tanggung-tanggung, tadangar sampai kaluar kamar.
Tumbar ai kaluarga wan kawitan Igun. Badadas lawang nang takunci didubrak. Babaya lawang tabuka, talihat Igun wan Siti asyik baragapan masih pakai baju pangantin langkap.
“Nah am, unda sangka tadi atap rumah nang runtuh. Unda maka badadas masuk nah. Makanya mun handak malam partama tu bagigimatan haja. Basabar Gun ai, ini am jadinya mun handak bagagasakan,” kaluarganya manyuarai.
Mendengar nang kaya itu Igun wan Siti jadi supan saurangan. Kada kawa basuara lagi inya badua, soalnya di hadapan lawang kamar sudah hibak kaluarganya nang lain manuntun.

GELANG BATIS


GALUH – ini lain ngaran bujuran pang wal ai – kesahnya handak jua kayak kekawalan di kampungnya. Kekawalanya biasa betatangah malam bejalanan naik honda keliling kota.
Galuh ini kesahnya kada suah tahu kayak apa kota amun tangah malam. Makanya inya handak banar umpat kekawalannya bekeliling.
“Rami Luh ai, coba ikam sesekali umpat,” jar kekawalannya di kampung.
Makanya Galuh bingung banar handak umpat kekawalannya. Soalnya inya gaer ketahuan abahnya, nang biasa guring di muka tipi. Tapi malam itu Galuh nekat banar handak umpat kekawalannya. Ia sudah bejanjian, pas jam 12 malam handak keluar.
“Bubuhan ikam hadangi unda di muka gang lah. Unda kena keluar begagamatan supaya abah unda kada tahu. Pokoknya bubuhan ikam hadangi haja unda,” jar Galuh.
Pas sudah parak jam 12, Galuh begegemetan keluar tumatan kamarnya. Inya melihat abahnya guring pina nyaman di hadapan tipi.
“Mudahan haja abah unda kada tebangun. Unda langsung mencincing bukah amun sudah muka lawang,” jar Galuh dalam hati.
Supaya kada kedangaran, Galuh mehirit batisnya. Galuh kada ingat, amun di batisnya itu ada galang nang kawa bebunyi amun bejalan. Pas sudah melewati abahnya guring, Galuh kada sabar lagi handak bukah. Inya langsung melangkah supaya tambah lakas. Tapi hanya dua langkah, galang batisnya bebunyi. Abahnya nang guring tenganga, tekelipik mendangar galang batis Galuh sing nyaringan.
“Ikam handak kemana betetangah malam ini. Ayo ikam masuk ke kamar,” jar abahnya sarik.
“Anu Bah ai, ulun handak menungkar gado-gado,” jar Galuh bedusta.
“Mengeramput jua ikam, di mana malam-malam ada nang bejualan gado-gado. Sana masuk kamar, atau ikam kuhimpat pada sunduk lawang,” jar abahnya, nang langsung meolah Galuh bukah sing lajuan ke kamar

MOTOR PEMULUNG


KADA ada urang nang ketuju melihat motor kada lengkap. Apalagi nang disisai rangka motor tu haja alias kopong. Nang kaya motor ampun Maman, ngarannya inca-incaan haja ini wal.
Handak jua disambat anak motor, Maman nang hanyar ditukarkan motor wan kuitannya, melepas berataan body motornya.
Kelakuan Maman ini meolah kuitannya sarik banar. Soalnya abah Maman sampai kada tahu kalo motor nang diandak di muka rumah itu, sekalinya motor si Maman nang hanyar ditukarkan.
Nah kesahnya hari itu, Maman nang hanyar bulik tumatan sekolahnya, behancap masuk ke rumah. Motor hanyar nang diulahnya, nang kaya motor balap tu, diandak kaya itu haja di muka rumah. Di dalam rumah Maman sawat beselisihan wan
Abahnya nang kebujuran handak begawi. Abah Maman kada sawar jua menaghur Maman nang pina handak behancap-hancap bukah ke dalam WC.
Pas di muka rumah, abah Maman tekajut melihat ada motor pina kada dirawat. Kedada lagi dan bentuknya, nang ada rangka haja wan mesin. “Kenapa pulang pemulung meandak motornya pas banar di hadapan rumah ini,” jar Abah Maman dalam hati.
Pas Maman keluar tumatan WC, abahnya langsung menyuruh mencari pemulung nang meandak motor tadi.
“Ikam cari pemulung di parak rumah kita ini. Ikam padahi, kalo meandak motor tahu ada pang sedikit. Ikam lihati, masa meandak motor di muka rumah kita,” jar abahnya.
Maman nang pertamanya bingung, hanyar sadar kalo motor nang disambat itu motornya sorang.
“Uma ai abah ini, itu lainan motor pemulung. Itu motor ulun nang pian tukarkan. Ulun olah kopong supaya harat kayak motor pembalap,” jar Maman.
“Bungulnya ikam ini. Itu motor hanyar kenapa diolah kayak itu. Sana ambil kunci-kunci, ikam pasangi lagi kayak beasa. Amun kada kupangkung ikam,” jar abah Mamang nang langsung meolah Maman bukan sing lajuan mencari kunci

Senin, 20 Mei 2013

BEJAKET TEBAL


VIRA--- maaf bila sama, ngini lain ngaran banar. Asa maka karang panulis haja---urangnya pina ungah banar. Apa haja model kaluaran baju hanyar, pasti handak ditukarnya.
Vira ni di kampung tarkanal sugih. Inya banyak mendapat warisan kuwitannya, nang sudah lawas kada adaan lagi. Jadi ibaratnya biar kada bakawitan, tapi Vira ni kawa haja babilanja sakahandak hatinya.
Harian itu Vira tulak ke pasar malam. Diitihinya ada urang bajual jakit tabal. Modelnya pina baik pang, pina barinda-rinda wan ada tambahan bulu di parak gulunya.
“Cah batambah tu pang unda langkar bila mamakai jakit nang kaya itu,” dalam hati Vira.
Bangaran kahandakan banar, kada banyak pikir langsung ai ditukarnya jakit. Kaisukan harinya Vira handak baungah wan jakit hanyarnya. Kabujuran ada acara wadah kakawalannya sekampung.
Padahal waktu itu hari rihatan papanasannya, tapi bengaran handak baungah tatap haja dipakai Vira jakitnya. Malihat Vira datang manunggang mutur mamakai jakit habang nang tabal, tenganga kekawalannya.
“Uma ai Vira nih, tahan banar bajakit sing tabalan hari panas nangkaya ini. Apa kada masak awak mun kaya itu. Rasa batimung tu pang. Humap tu pang katiak,” kawal Vira nang lain managur.
Bujur jua ai, hanyar haja mamarkir muturnya. Bakajutan Vira rabah. Tumbar ai kekawalannya temasuk nang baisi acara manulung Vira. Kabujuran di situ ada mantri. Memang di kampung Vira balum ada duktur gasan merawat, nang ada mantri haja.
Limbah dicek, sekalinya Vira kauyuhan. Inya kehabisan tenaga, limbah banyak mangaluarkan banyu paluh.
“Jiah… sekalinya Vira ni kahumapan. Gara-gara mamakai jakit tabal inya humap, makanya siup. Makanya mun handak baaksi bakira-kira jua,” kawalnya managur babaya Vira sadar. Mendengar nang kaya kariyup-kariyup haja Vira, sambil malap awaknya nang hibak wan paluh

KADA BESEPATU


UJAR urang tuha jua, amun handak baaksi tu dilihat-lihat jua wan sasuaikan lawan keadaan. Jangan nang kaya si Ijul - maaf ngini ngaran asal sambat panulis haja lah-, nang baaksi kada mamparhatikan keadaan.
Kisahnya Ijul nang baumuran maurusi pahumaan haja, bakal bakawinan. Anaknya bangaran Siti Gandut - ni gin ngaran asal karang panulis - dilamar urang sugih.
Nasib Siti ni tamasuk baik. Biar lamak tapi muhanya langkar, jadi banyak lalakian nang manaksir.
Ngaran dapat minantu sugih, mau kada mau ai Ijul pas anaknya batatai di pelaminan babaju jas. Pokoknya banyak kawalan sekampung Ijul kada pinandu pas malihat Ijul.
“Uma leh wal maka bungkas ikam mun mamakai jas. Unda salut wan ikam, sekalinya ada jua muha urang kaya ikam ni lah,” kawalan Ijul managur.
Takurihing ai Ijul mandangar. Tapi penampilan Ijul tatap haja ada nang babida.
“Wal amun kawa disasuaikan haja lah penampilan ikam. Masa ikam memakai jas kada sing sandalan wan besapatu. Aneh jua ikam ni. Cuba ikam perhatikan, samunyaan tamu nang datang minimal mamakai sandal,” kawal Ijul bengaran Amat menagur.
Mendengar nang kaya itu Ijul sambil supan-supan menjawab. “Jah…biasanya pang mun di kampung, bila dalam ruangan kada basandal atau sapatu,” sambat Ijul.
Tatawaan ai kawalan Ijul mandangar. “Bah ikam ni dasar bujur-bujur kampungan wal ai. Amun mamakai jas itu harus rapi tumatan rambut sampai kahujung batis,” jar Amat memadahi pulang.
Dalam hati Ijul, pantas haja setiap tamu nang basalaman haur maitihi ke batisnya.

HANDAK MATI


Amat ---ngarannya asal sambat wal---, dikenal kenakak nang kada ada takutnya wan urang. Kada peduli ganal daripada inya, Amat tetap haja wani. Apalagi amunnya urang nang lebih ganal tu membawainya bekelahi.
Kelakuan Amat nang pina harat kaya jagoan ni, meulah Julak Udin - jua ngaran asal sambat wal-, rancak banar menyarik amun melihat Amat, wani banar wan urang tuha.
Nah Julak Udin nang kada ketuju wan kelakuan Amat ni, lalu haja becari akal supaya kekanakan sikung ni takutan wan urang.
Lawas bepikir, Julak Udin dapat ide menggawi Amat. Nah kesahnya tu Julak Udin, nang tahu Amat wani banar lawan Acil Galuh - ini gin ngaran asal sambat-, nang kada lain acilnya Amat, mengesahkan kalonya Acil Galuh lagi garing karas.
Amat nang tekenal banar gaer wan kesah dihantui ni, lalu haja dikiau lawan Julak Udin.
"Mat, sini ikam?," kiau Jual Udin.
"Apa julak," sambat Amat menehep.
"Eh, ikamlah jangan lagi wani lawan Acil Galuh," ujar Julak Udin.
"Napa. Pokoknya ulun amun diganggu, ulun lawan julak ai," sambat Amat, nang kada kawa dibaritahu.
"Nah anak ni. Sini ikam. Itu Acil Galuh ikam garing karas. Ikam amunnya ketuju mengganggu, kena Acil ikam kada ada, dihantuinya ikam," pandir Julak Udin menakuti.
"Bujuran kah julak," sambat Amat.
"Bujuran, beapa julak membunguli ikam," sambat Julak Udin, pina mesti.
Mendangar nang kaya tu, Amat lalu haja menangis mendatangi Acil Galuh nang disambat Julak Udin, kada kawa begarak di rumah.
"Cil, ulun minta maaf cil lah. Jangan hantui ulun nah cil," sambat Amat menagis.
"Napa ikam?," sarik Acil Galuh.
"Ujar julak, pian handak mati cil," sambat Amat.
"Kurang ajar, siapa nang handak mati. Unda ni sehat-sehat haja, kada garing. Ikam dibunguli Julak Udin,” jar Acil Galuh timbuh menyenyarik sorangan.

DI SANGKA PITA


MIMIN - ni ngaran asa maka sambat, amun kabalujuran sama maaf haja - dikenal kekawalan kampungnya paling mudis. Pokoknya asal ada baju model hanyar, Mimin pasti manukar. Mimin kabujuran anak urang sugih di kampungnya, jadi nyaman haja Mimin batutukar.
Ibaratnya biar mamburung baju satokoan gin Mimin kawa haja. Kabalujuran Mimin jua anak babini tunggal di wadahnya. Jadi apa haja nang dihandakinya haur dituruti kawitannya.
Nah kisahnya harian itu Mimin wan kekawalan saumurannya tulakan baliburan ka kota. Sampai di kota, Mimin langsung haja masuk ka toko nang khusus bajual baju babinian. Tumatan kutang sampai ka salawar handap ulahan luar negeri sampai citakan dalam negeri ada haja.
Kabujuran Mimin berencana handak tulakan sekaligus ke pantai, inya belaluan manukar kutang wan salawar dalam nang biasa dipakai bubuhan artis.
Mimang mudelnya balain pada kutang biasa dijual di pasar malam atau pasar di kampung Mimin. Kutang nang dipakai Mimin talinya bajarat di balakang gulu.
“Bah mun ikam mamakai kutang nang kaya itu di pantai, kaina ikam bisa talihat kaya bubuhan turis tu pang,” kawal Mimin mehabui.
Mandangar nang kaya itu, Mimin nang urangnya dasar langkar magin ai basamangat manukar kutang. Kada lawas Mimin wan kakawalannya tulakan ke pantai. Sampai di sana Mimin bahancap baganti kutang nang hanyar ditukarnya.
Untung haja kada ada kawal lalakian tumatan kampungnya nang umpat. Jikanya ada titik tu pang liur malihat Mimin. Rami ai Mimin wan kakawalannya mandian becabur di pantai.
Kabujuran Vira - ni gin ngaran inca-incaan haja lah - nang berambut panjang handak mainjam pita nang dipakai Mimin, gasan maikat rambutnya nang panjang supaya jangan basah.
“Tarik haja pita di rambut unda. Unda ni lagi nyaman-nyamannya barandam nah,” Mimin menjawab waktu Vira minta izin gasan mainjam pita.
Mendengar nang kaya itu badadas ai Vira manarik pita di rambut Mimin. Pas Vira menarik pita, takuciak Mimin dapatnya. “Ai napa ikam tarik tali kutang unda,” sambat Mimin sambil bemamai.
Mendengar nang kaya itu takajut ai Vira. “Jah… unda handak menarik tali pita, rupanya salah tarik. Malah tatarik tali kutang ikam nang bajarat di gulu. Posisinya pang jua sama wan andakan pita ikam. Mana warnanya jua mirip banar,” jar Vira sambil minta maaf.
Malihat Mimin sibuk manutupi dadanya, rami ai lalakian di paraknya maiitihi.

Rabu, 15 Mei 2013

MANGKALIR SEPATU


ADA haja kelakuan kurang gawian kekanakan wayah ni. Biar kada beduit, tetap haja ada nang diulah gasan meakali. Nang kaya kesah Ujang ---ngaran asal sambat haja lah wal.
Kekanak sikung ni kesahnya hanyar ditagur wan gurunya. Soalnya Ujang memakai sapatu nang ada warna putihnya. Padahal aturan di sakulahan Ujang, samunyaan sapatu harus hirang sabukuan.
Pina bingung ai Ujang nang kaya apa caranya supaya sapatunya nang ada putihnya kawa tetap dipakainya. Soalnya kabulujuran sapatu Ujang hanyar ditukarnya.
“Uma ai, maka mudilnya baik banar. Masa gara-gara warna haja disual. Talalu jua guru unda ni,” Ujang bamamai sauranga limbah ditagur gurunya.
Ujang nang sayang banar wan sepatunya, lalu haja memutar otak supaya kawa tatap memakai sepatunya di sakulahan.
Ngaran limbah ditagur gurunya, pina masam ai muha Ujang pas limbah bulik sakulah. Sampai di rumahnya, Ujang tatap haja kada sing suaraan. Malihat kaya itu, pina bingung ai kuwitannya.
"Napa ikam Jang?," kuwitan Ujang manakuni.
"Anu ma, ulun disuruh guru ganti sapatu. Piyan tahu saurang kalo, saptu unda ni hanyar ditukar. Gara-garanya ada warna putihnya sadikit nah. Aturan guru samunyaan warnanya harus hirang. Harus diseragamkan samunyaan," Ujang menyahuti.
"Nah kalo, ujar mama jua. Urang ikam nukar nang warna hirang. Sudah sana  ikam nukar lagi sana," kuciak kuwitannya.
"Bah jangan ma, bagus ni modelnya. Nang hirang kada ada nang kaya ini," sambat Ujang kada mau kalah.
Mendengar jawaban Ujang nang dasar karas kada mau mengganti sapatu, bingung jua kuwitannya. Lawas Ujang kada basuara, akhirnya inya bapandir jua sambil baluncat saking katujunya.
"Nah nang kaya ini aja nah ma. Baik unda kaliri haja sepatu unda wan sapidul warna hirang. Warna putihnya unda kaliri, jadi kada ada lagi warna putihnya," sambat Ujang.
Kada kawa basuara lagi tu pang kuwitannya mendangar Ujang basuara nang kaya itu. “Cah… kakanak saikung ni, ada haja akalnya,” jar kuwitan Ujang

Sabtu, 11 Mei 2013

KADA KAWA DI BACA


IDRAK - maaf bila sama, ngini asa maka sambat panulis lah--- tarkanal pamacalnya di kelasnya. Munyak sudah guru memadahi Idrak. Kada inya dipadahi haja, supaya Idrak mau ampih macal gurunya jua rancak mahukum Idrak. Tumatan diskor kada bulih sakulah sampai disatrap di hadapan tihang bandira saharian, tatap haja macalnya Idrak kada hilang-hilang.
Nah kisahnya hari itu di sakulahan Idrak ada ujian. Biasanya amun inya ujian harian haja Idrak kada umpat, tapi bengaran ujian kanaikan kalas mau kada mau ai Idrak umpat.
"Bah, jikanya kada ujian kanaikan kalas biar kada umpat. Kaina mun unda kada umpat ujian, bila naik kalas pasti ditakunkan kekawalan nang lain. Apalagi bila ada nang bahiri," Idrak basuara saurangan.
Ngarannya ujian,  sakalasan ai kekawalan Idrak pina sarius banar maitihi soal ujian. Kekawalan Idrak mamikirkan nang kaya apa caranya menjawab soal ujian.
Tapi guru nang menjaga ujian pina hiran. Kada kaya kakawalannya, Idrak malah talihat santai. Inya sambil kurihing-kurihing menjawab ujian.
"Bah lah unda kada manyangka, macal-macal Idrak sekalinya urangnya pintar. Lihati, kakawalannya pina pusing mamikirkan jawaban, Idrak malah santai haja menjawab.
Kada sampai setengah jam, Idrak maju kahadapan kalas mangumpulkan jawaban ujiannya. Tenganga kekawalannya malihat Idrak.
Sekalinya bebaya guru nang manjaga mamariksa jawaban Idrak, tauling kapala malihat. Sekalinya jawaban Idrak samunyaan ditulis pakai huruf barait. Sudah halus, tulisannya gin kaya cacing. Bujur-bujur kada kawa diartikan.
Balaluan guru mangiyau Idrak nang hanyar kaluar kalas. "Drak, napa tulisan ikam kaya ini. Apa bacannya ni," gurunya batakun sambil manunjukkan ke Idrak.
Badadas ai Idrak memaraki. Diitihi Idrak sampai hawas. Limbah itu Idrak menjawab,"Bah jangankan ulun nang balum sarjana nang kaya piyan ni. Piyan haja kada tahu, apalagi ulun apa bacaannya inilah," Idrak manyahuti sambil begaruk kepala.
Mendengar jawaban Idrak kaya itu kada kawa besuara haja lagi gurunya

Jumat, 10 Mei 2013

TEKURUNG DI WC


Wadah Memet ---ngaran asal sambat wal--- besekolah kesahnya dibaiki. Mulai ruang kelas sampai WC, diabiki berataan. Maklum haja, wadah Memet sekolah bangunannya sudah tuha.
Gara-gara berataan dibaiki, Memet nang kebujuran bekamih di WC nang dibaiki, suah tekunci sampai urang bulikan sekolah.
Nah kesah nang meulah Memet tepaksa diabsen membolos lawan gurunya tu, bemula hari tu Memet nang handak banar handak bekamih izin ke kebelakang setumat.
Ngarannya sudah biasa, tiap pelajaran dimulai Memet pasti haja izin ke WC. Kada tahu bujur kadanya bekamih, pokoknya setiap belajar paling kada Memet tiga sampai empat kali izin ke WC.
Guru nang sudah tahu kebiasaan Memet, lalu haja membulihkan Memet ke WC. Apalagi melihat himung memingkut selawarnya mirip nang kaya urang behari-hari menahan kamih.
Imbah dapat izin guru, lalu haja bukah ke WC nang ada di hujung. Sebelum masuk ke WC, tukang nang tuntung menggawi WC tu menangati Memet.
"Handak beapa ikam ding," takun tukang tu.
"Anu om, ulun handak bekamih," sambat Memet, nang lalu haja bukah ke dalam WC imbah bepandir.
"Ingatilah, jangan ikam kunci lawang WC. Baluman dibaiki tu," kuciak tukang nang lalu haja bulik.
Lega banar hati Memet nang kawa bekamih. Kada sadar Memet nang handak keluar WC, sama sekali kada kawa membuka lawang.
Sambil menagis lawan bekuciak-kuciak, Memet meminta tolong wan tukang nang ditamuinya tadi di muka WC. Sampai bunyi lonceng bulikan sekolah, kada ada jua nang menolongi Memet.
Masih untung ujar urang. Memet sekalinya keluar WC bekajutan, pas kepala sekolahnya mengecek gawian tukang nang membujuri WC tu.
"Astagfirullah, beapa ikam?," takajut kepala sekolah tu, melihat kepala Memet mencungul wan mata bebanyuan.
"Anu pak, ulun tekurung di WC," sambat Memet menagis.
"Nah kam, tahu WC dibujuri masih ikam pakai jua," tebalik sarik kepala sekolahnya tu

Rabu, 08 Mei 2013

KEGANALAN WADAH


KADO kada telalu penting gasan kawal nang beulang tahun. Nang penting itu handak datang wan mendoakan panjang umur, pasti kawal nang beulang tahun senang.
Tapi lain lawan kesah Udin - ngaran asal sambat wal -, nang sebujurnya kada beduit, tapi bekaras handak membawakan kado nang ganal gasan kawalnya nang kebujuran beulang tahun.
Biar kawa membahagiakan kawal nang beulang tahun, Udin nang raja akal lalu haja meakali kado halus nang ditukarnya tu dibungkus lawan dos bakas mie.
Kesahnya bemula hari tu Udin nang bediam haja di rumah ni, pina pusang memikirkan handak membari kado apa gasan Amat ---jua ngaran asal sambat wal---, nang kebujuran beulang tahun.
Kada beduit jadi alasan Udin pusang membari kado apa. Kada handak meulah kawalnya kecewa, Udin lalu bejalan ke pasar, menukar barang nang paling murah.
Imbah di jalan bulik ke rumah, Udin nang menukar jam weker, lalu haja bepikir kado nang handak dibari ke Amat, pinannya kehalusan. Kada nyaman dalam hati Udin, lalu haja kekanak sikung ni memutar otak.
Lawas bepikir, Udin dapat ide pas melihat dos bakas mie nang dibuang. Kada pakai banyak pandir, Udin lalu haja meambil dos mie itu lalu bulik ke rumah.
Sampai di rumah, Udin membungkus dos mie tu lawan kertas kado. Lawan muha pina mesti, Udin nang merasa membawa kado paling ganal datang ke wadah acara ulang tahun Amat. Melihat Udin pina barat membawa kado, Amat lakas-lakas memaraki.
"Ikam ni wal. Bujur kawal paling setia. Apa isinya ini wal," sambat Amat girang.
"Nang pasti ikam puas," sambat Udin pina mesti, nang dilihati undangan lain.
"Unda buka wal," ujar Amat, nang penasaran lawan kado kawal setiannya tu.
Balum jua menyambat, kertas kado sudah habis terabit. Wan muha merangut, Amat lalu bepandir ke Udin.
"Bah lah, keganalan wadah. Isinya nang kaya ini haja. Pintar banar ikam mewaluh Din," sarik Amat, nang meulah Udin supan

SALAH SANGKA


MAIN - ni ngaran asal sambat panulis haja, maaf bila kabalujuran sama - hanyar haja tamat sakulah. Main ni sabujurannya temasuk urang ada di kampungnya. Mun inya handak manaruskan kuliah kawa haja, tapi si Main kada handak. Alasannya kada handak mariputkan kawitannya gasan mambiyai. Alasan lainnya, Main handak bacari gawian, biar kawa balakas malamar hodengannya.
Saban hari Main manukar kuran, gasan mancari iklan atau panguman luwungan gawian. Banyak haja pang luwungan gawian, cuma Main kada mamanuhi pasaratan. Rata-rata nang dicari tamatan kuliah nang bagalar S1. Sampai akhirnya Main malihat ada luwungan nang mancari tamatan sakulah SMA haja.
Belaluan ai Main manulis surat lamaran. Dua hari limbah manulis, Main langsung dikiyau gasan wawancara. Limbah itu nang mahubungi Main jua maminta inya datang pakai pesyaratan, Main harus babaju putih wan salawar hirang.
Hari nang ditantuakan, Main badadas tulak ke alamat nang ada di kuran. Main membawa tas, nang baisi barakas wan surat manyurat ampunnya.
"Siapa tahu haja ada barakas lain nang diperlukan. Dari pada babulak balik kaina, manding unda bawa haja. Kada barat jua," Main basuara saurangan.
Di tangah jalan, Main betamu wan kekawalannya. "Ai In ikam sudah begawi kah? Nyaman leh jadi salis. Barang apa haja nang ikam jual In," kawalnya bengaran Utuh menagur.
Mandangar nang kaya itu Main tanganga dapatnya. "Cah...siapa nang jadi salis. Unda ni hanyar handak malamar gawian. Pakai baju putih salawar hirang ni memang syarat haja," jawab Main.
Tedengar kaya itu tanjal ai kekawalannya manawakan. "Maaf haja lah wal. Sualnya nang kaya itu biasanya bubuhan salis pang," jar kawalnya jua manyahut

Senin, 06 Mei 2013

BEDAK LUNTUR


Bebinian wayah ini, paling katuju besolek alias bedandan, apalagi amunnya handak ditetamui lelakian nang disukai. Ujarnya biar telihat bungas di muka urang nang disayang.
Nah, kebiasaan nang rancak diulah wan bebinian tu, rupanya jua digawi wan Atin ---ngaran asal sambat lah---. Kekanakan seikung ini bujur katuju bedandan, tetapi ujar urang, dandan Atin tu kada wajar alias telalu menor.
Rupanya gara-gara bedandan belebihan tuh, Atin suah tesupani waktu mehadiri acara ulang tahun kekawalan satu sakulahan wan inya.
Kesahnya, hari tuh Atin diundang di sakulah. Pas di rumah himung bepilih baju wan selawar gasan dipakai tulak ke undangan. Maklum, salah satu acaranya tuh, menampilakan band lokal sakulah, nang salah satu pemainnya dikagumi Atin.
Seharian Atin sibuk mehahar lemari baju inya wan kakanya, nang jua dikenal katuju gaul. Imbah dapat baju yang pas, kada banyak kesah, Atin hancap besiap-siap.
"Pokoknya malam ni, unda harus kayak ratu," sambat Atin di muka kaca riasnya. Pendek kesah, Atin nang merasa sudah seksi tuh, langsung tulak ke wadah acara wan kekawalannya nang lain. Di sana, inya bebaur wan kekawalnnya nang lain. Hari tambah kadap, grup band nang disambat jua sudah tampil. Setiap melihat lelaki nang diidamkan tu, rupanya Atin merasa inya paling diperhatikan.
Lalu ai, Atin nang mencari perhatian di muka lelaki idamannya umpat-umpatan beluncat bejejogetan lawan kekawalnnya nang lain, sambil bekuciak-kuciak. Kada sadar, Atin nang kada kawa bediam tuh bepaluhan.
"Ih, napa muha ikam Tin? Ikam kada mandi kah? Hibak daki," takajut kawalnya nang kelepasan bepandir.
"Bah kada mandi, ini make-up ku," sambat Atin sarik.
"Make-up kah, make-up? Bedak ikam luntur, tebal banar pang," hulut kawalnya nang meulah Atin supan lalu bukah ke WC

Sabtu, 04 Mei 2013

BEJUAL PANCI


MELAMAR gawian baiknya itu bujur-bujur dilihati, apa nang dicari wan wadah gawian tu. Jangan nang kaya kesahnya Amat -ngaran asal sambat wal. Lain nang dilamar lain jua nang digawi. Nah kesah Amat nang handak bisi gawian harat tu, malah tebalik menyupani inya surang.
Mula kesah hari tu Amat nang handak banar begawi imbah lulus kuliah. Inya kipuh banar membaca isi koran nang hibak meiklankan gawian. Kebujuran dalam hati Amat, inya dapat memilih gawian nang kesahnya cocok wan sesuai keinginannya nang handak jadi manajer.
Singkat kesah imbah memilih gawian nang sesuai wan kehandaknya, Amat lalu haja melamar gawian ke wadah nang tertera di koran tu. Kada perlu menunggu lawas, Amat lalu haja diterima begawi hari tu jua.
Kada tahu apa nang handak digawi, Amat nang penampilan sudah nang kaya manajer ni, lalu haja disuruh lawan urang nang menerimanya tu, meumpati dua urang bebinian nang handak tulak bejalan.
Kada pakai basa basi, Amat nang himung banar handak jadi manajer, lalu haja mengesahi dua bebinian tu.
"Handak kemana kita ni," sambat Amat pina kenal banar.
"Keluar dulu setumat," jar bebinian itu menyahuti.
Melihat bebinian bedua tu membawa tas ganal, Amat nang kada tahu lalu menawarkan diri handak membantu.
"Sini nah, biar unda haja nang meangkatkan. Ini calon manajer nang baik hati," pandir Amat pina yakin.
Merasa barat nang diangkatnya, Amat lalu betakun isinya.
"Apa gerang isi tas ini. Barat banar," jar Amat.
"Isinya barang nang handak kita jual," sambat bebinian tu.
"Apa gerang nang handak kita jual?," penasaran Amat, namg lalu haja membuka tas itu surang.
Takajut Amat pas membuka tas itu, rupanya isinya tu panci berataan.
"Astagfirullah, panci kah isinya. Jadi unda ni disuruh bejualan panci kah. Bah, kada hakun unda," sarik Amat, nang lalu haja bukah

Jumat, 03 Mei 2013

TESALAH ISI


PAMARINTAH lagi rami mewacanakan handak manaikkan harga binsin wan sular. Mendengar nang kaya itu, rasa sakit hati banar Ucup - ngini ngaran asa maka sambat haja. Soalnya Ucup ni hanyar tiga bulan balakangan manukar oto. Mendengar harga minyak handak naik, wayah ini Ucup pina rajin umpat ma antri di pom binsin. Ucup takutan minyak otonya habis, limbah itu harga minyak naik. Jadi kisahnya hari itu Ucup tulak pulang maantri minyak. Dilihat Ucup antian oto lagi panjang. Handak babulik tanggung dalam hati Ucup, jadi disalajurkannya ai Ucup umpat antri.
Hampir dua jam Ucup baantri, akhirnya sampai jua giliran Ucup maisi minyak. Badadas Ucup turun tumatan otonya.
“Isiikan full lah. Jadi unda kawa samingguan kada maisi minyak lagi,” Ucup memadahi tukang penjaga pom binsin, nang dasar kenalannya.
Limbah itu penjaga pom langsung maisiakan minyak ke tangki oto Ucup. Sementara Ucup sibuk mahitung duit, gasan membayari minyak nang ditukarnya. Akhirnya talah jua maisi minyak di tangki Ucup. Limbah membayari, Ucup langsung haja jalan. Balum sampai kaluar pom binsin, bekajutan oto Ucup mati.
“Ai kenapa ini, hanyar diisi hibak, tapi sudah mati. Ada apa pulang lah,” dalam hati Ucup.
Sibuk ai Ucup memariksa otonya. Rihatan Ucup pina sibuk datang kenalannya. “Oto piyan ni minyaknya apa garang. Unda lihat tadi piyan maisi sular,” kenalan Ucup menakuni.
Tedengar nang kaya itu, Ucup tenganga. “Nah am, pantas haja mati oto unda. Oto unda ni minyaknya binsin. Cilaka am. Rupanya unda salah isi,” jar Ucup sambil bapicik kapala.
Supaya otonya mau jalan, mau kada mau sular satangkian nang diisi Ucup dikeluarkannya