Vira ni di kampung tarkanal sugih. Inya banyak mendapat warisan kuwitannya, nang sudah lawas kada adaan lagi. Jadi ibaratnya biar kada bakawitan, tapi Vira ni kawa haja babilanja sakahandak hatinya.
Harian itu Vira tulak ke pasar malam. Diitihinya ada urang bajual jakit tabal. Modelnya pina baik pang, pina barinda-rinda wan ada tambahan bulu di parak gulunya.
“Cah batambah tu pang unda langkar bila mamakai jakit nang kaya itu,” dalam hati Vira.
Bangaran kahandakan banar, kada banyak pikir langsung ai ditukarnya jakit. Kaisukan harinya Vira handak baungah wan jakit hanyarnya. Kabujuran ada acara wadah kakawalannya sekampung.
Padahal waktu itu hari rihatan papanasannya, tapi bengaran handak baungah tatap haja dipakai Vira jakitnya. Malihat Vira datang manunggang mutur mamakai jakit habang nang tabal, tenganga kekawalannya.
“Uma ai Vira nih, tahan banar bajakit sing tabalan hari panas nangkaya ini. Apa kada masak awak mun kaya itu. Rasa batimung tu pang. Humap tu pang katiak,” kawal Vira nang lain managur.
Bujur jua ai, hanyar haja mamarkir muturnya. Bakajutan Vira rabah. Tumbar ai kekawalannya temasuk nang baisi acara manulung Vira. Kabujuran di situ ada mantri. Memang di kampung Vira balum ada duktur gasan merawat, nang ada mantri haja.
Limbah dicek, sekalinya Vira kauyuhan. Inya kehabisan tenaga, limbah banyak mangaluarkan banyu paluh.
“Jiah… sekalinya Vira ni kahumapan. Gara-gara mamakai jakit tabal inya humap, makanya siup. Makanya mun handak baaksi bakira-kira jua,” kawalnya managur babaya Vira sadar. Mendengar nang kaya kariyup-kariyup haja Vira, sambil malap awaknya nang hibak wan paluh
Tidak ada komentar:
Posting Komentar