Kisahnya Ijul nang baumuran maurusi pahumaan haja, bakal bakawinan. Anaknya bangaran Siti Gandut - ni gin ngaran asal karang panulis - dilamar urang sugih.
Nasib Siti ni tamasuk baik. Biar lamak tapi muhanya langkar, jadi banyak lalakian nang manaksir.
Ngaran dapat minantu sugih, mau kada mau ai Ijul pas anaknya batatai di pelaminan babaju jas. Pokoknya banyak kawalan sekampung Ijul kada pinandu pas malihat Ijul.
“Uma leh wal maka bungkas ikam mun mamakai jas. Unda salut wan ikam, sekalinya ada jua muha urang kaya ikam ni lah,” kawalan Ijul managur.
Takurihing ai Ijul mandangar. Tapi penampilan Ijul tatap haja ada nang babida.
“Wal amun kawa disasuaikan haja lah penampilan ikam. Masa ikam memakai jas kada sing sandalan wan besapatu. Aneh jua ikam ni. Cuba ikam perhatikan, samunyaan tamu nang datang minimal mamakai sandal,” kawal Ijul bengaran Amat menagur.
Mendengar nang kaya itu Ijul sambil supan-supan menjawab. “Jah…biasanya pang mun di kampung, bila dalam ruangan kada basandal atau sapatu,” sambat Ijul.
Tatawaan ai kawalan Ijul mandangar. “Bah ikam ni dasar bujur-bujur kampungan wal ai. Amun mamakai jas itu harus rapi tumatan rambut sampai kahujung batis,” jar Amat memadahi pulang.
Dalam hati Ijul, pantas haja setiap tamu nang basalaman haur maitihi ke batisnya.
Tidak ada komentar:
Posting Komentar